بدیں خطاب مرا ہرگز التفات نبود چہ جُرمِ من چو چنیں حکم از خدا باشد بتاج و تختِ زمیں آرزو نمیدارم نہ شوقِ افسر شاہی بدل مرا باشد مرا بس است کہ ملکِ سما بدست آید کہ مُلک و مِلکِ زمیں را بقا کجا باشد حوالتم بفلک کردہ اند روز نخست کنوں نظر بمتاعِ زمیں چرا باشد مراکہ جنّتِ علیاست مسکن و ماوا چرا بمزبلۂ ایں نشیب جا باشد اگرجہاں ہمہ تحقیر من کند چہ غمے کہ بامن ست قدیرے کہ ذوالعُلی ا باشد منم مسیحِ زمان و منم کلیمِ خدا منم محمدؐ و احمدؐ کہ مجتبیٰ باشد نہ بلعم است کہ بدتر ز بلعم آں ناداں کہ جنگِ اوبکلیمِ حق از ہوا باشد ازاں قفس بپریدم بروں کہ دنیا نام کنوں بکنگرۂ عرش جائے ما باشد مرا بگلشنِ رضوانِ حق شدست گذر مقامِ من چمنِ قدس و اصطفا باشد کمالِ پاکی و صدق و صفا کہ گم شدہ بود دوبارہ از سخن و وعظِ من بپا باشد مرنج از سخنم ایکہ سخت بے خبری کہ اینکہ گفتہ ام از وحیِ کبریا باشد کسیکہ گم شدہ از خود بنورِ حق پیوست ہرآنچہ از دہنش بشنوی بجا باشد نیا مدم ز پئے جنگ و کارزار و جہاد غرض ز آمدنم درسِ اتّقا باشد بخاکِ ذلّت و لعنِ کسا رضا دادیم بدیں غرض کہ برنیستی بقا باشد درونِ من ہمہ پُر از محبت نوریست کہ در زمانِ ضلالت ازوضیا باشد بجز اسیرئ عشقِ رخش رہائی نیست بدرد او ہمہ امراض را دوا باشد عنایت و کرمش پرورد مرا ہر دم بہ بینی اش اگرت چشم خویش وا باشد بکارخانۂ قدرت ہزارہا نقش اند مگر تجلّیء رحماں ز نقشِ ما باشد بیامدم کہ رہِ صدق را درخشانم بدلستاں برم آنرا کہ پارسا باشد بیامدم کہ درِ علم و رشد بکشایم بخاک نیز نمایم کہ در سما باشد