ترا نمی رسد انکارِ ماکہ نامردی تو با زناں بنشیں گر ترا حیا باشد گداز شد دل و جانم پئے حمایتِ دیں ہنوز چشم توکور ایں چہ اعتدا باشد ترا چہ غم اگر ایں دیں رہِ عدم گیرد کہ ہر د مت دلِ بِریاں پئے ہوا باشد تو خود ز علّتِ بیگانگی شدی مہجور وگرنہ از درِ او ہر طرف صلا باشد چرا شکایت رحماں کنی بنادانی تو صاف باش کہ تازاں طرف صفا باشد چنیں زمانہ چنیں دور ایں چنیں برکات تو بے نصیب روی وہ چہ ایں شقا باشد بہ بیں کہ نور بریں خانہ ام ہمی بارد مگر چگونہ بہ بینی اگر عما باشد تراکہ ہمچو زناں کار زینت ست و ہوا چگونہ در دلِ تو میلِ اِھتدا باشد فدائے بازوئے آناں ہزار زاہد باد کہ جانِ شاں برہِ دینِ حق فدا باشد گرفتگانِ محبت مسخرانِ جمال روندگانِ رہے کاں رہِ فنا باشد امامِ وقت ہماں پہلوانِ میدان ست کہ تیغ برسرو سر پیشِ آشنا باشد چساں تو قدر شناسی خصالِ مرداں را کہ خصلتت ہمہ چوں خصلتِ نسا باشد جہان و جاہِ جہاں نزد شاں چناں ہیچ ست کہ پیش چشم تویک خس ز بوریا باشد قمر مقابلہ با روئے شاں نیا رد کرد کہ نورِ او ز خور ایں نُور از خدا باشد بحضرتِ صمدے آبرو ہمی دارند دُعائے گریۂ شاں خارق السما باشد بدست ہفت فلک مثل شاں نمی بینم اگرچہ بر فلکے چشمۂ ضیا باشد رمد زِ صحبتِ شاں جذبہ ہائے تاریکی دمد ز گلشنِ شاں آنچہ دلکشا باشد ہزار جہدکنی زر نگردد ایں مسِ نفس مگر بدوستیء شاں کہ کیمیا باشد اگر تو خود بگریزی وگرنہ ممکن نیست کہ سایۂ کرمِ شاں ز تو جدا باشد غبارِ حرص و ہوا را بزیرِپابکنند کہ ترکِ دوست زبہر ہوا جفا باشد مرا مربیء من زیں گروہ خود کرد است بجذبۂ کہ نہ حدّش نہ انتہا باشد