بانواع الحیلۃ۔ بل اصبروا و غیّضوا دموعکم المنھلات۔ ولا تذکروا ما قیل من الجھلات۔ وادفعوا بالتی ھی احسن و انسب بشان الشرفاء۔ ولا تسعوا الی المحاکمات بالصراخ والبکاء۔ و ان لناکل یوم غلبۃ بالادلۃ القاطعۃ و سطوۃ دامغۃ بالبراھین الیقینیۃ۔ فلا یحتقر دیننا عند العقلاء۔ و لا یحقر بتحقیر السفھاء۔ فالرجوع الی الحکومۃ کالنائحات۔ امر لا یعدّہ غیور من المستحسنات۔ و لیس ھذا العدو بواحد فنستریح بعد نکالہ۔ بل نرٰی کثیرًا من امثالہ۔ لھم اقوال کاقوالہ۔ و مکال کمثل مکالہ۔ و لم یبق بلدۃ و لا مدینۃ من مدائن ھذہ البلاد الا نزلوا بھا و تخیّموا للفساد فی الارضین۔ وکانوا فی اوّل زمنہم یتزھّدون و یوحدون و یروضون انفسہم و یراوضون۔ و یکفون الالسن ولایھذون۔ ثم خلفوا من بعدھم خلف عدلوا عن تلک الخصلۃ۔ و و ہیچ بدی را بہ حیلہ مخواہید۔ بلکہ صبر کنید و اشکہائے روان را از روان شدن باز دارید۔ و آنچہ عیسائیان بیہودگیہا کردہ اند ذکر آں نکنید۔ و جزائے بدی بہ نیکی دہید چنانچہ طریق شریفاں است۔ و سوئے حکومتہا بفریاد و گریہ مدوید و مارا ہر روز بدلائل قاطعہ غلبہ است و حملہ براہین یقینیہ است کہ سر را بشکند پس نزد عقلمندان دین ماحقیر شمردہ نمی شود۔ و از تحقیر نادانان حقیر نتواندشد پس سوئے حکومت ہا ہمچو زنان نوحہ کنندہ رجوع کردن امریست کہ مستحسن نیست و ایں شخص دشمن واحد نیست تابعد سزادہانیدن او بآرام نشینیم بلکہ ہمچو او بسیار اند کہ سخن او شاں مثل سخن اوست۔ و پیمانہ مثل پیمانہ اوست وہیچ شہرے از شہرہائے ایں ملک چناں نیست کہ دراں ایں مردم نازل نشدہ باشند و در زمینہا برائے فساد خیمہ ہا زدند و در اول زمانہ ایں مردم چناں بودند کہ زاہدانہ زندگی بسر کردندے و موحدانہ عقیدہ داشتندے و نفسہائے خود را ریاضت دادندے و نرمی اختیار کردندے وزبانہا را از بدگفتن بندو اشتندی وژاژخائی نکردندے۔ پس بعد ایشاں نا اہل و ناخلف پیداشدند کہ ازیں خصلت