رفضوا وصایا الملۃ۔ و ھجوا الاتقیاء والاصفیاء و ترکوا الصلٰوۃ و اکلوا الخنزیر و شربوا الخمر و عبدوا انسانا کمثلہم الفقیر۔ و سبق بعضہم علی البعض فی سبّ خیر العباد۔ وقذفوا عرض خیر البریّۃ بالعناد۔ ألّفوا کتبا مشتملۃ علی السبّ والشتم والمکاوحۃ والقحۃ ممزوجۃً بانواع العذرۃ مع دجل کثیر لاغلاط العامۃ۔ و بلغ عدد بذاء ھم الٰی حد لا یعلمہ الا حضرۃ العزّۃ۔ فانظروا کیف یعضل الامر عند الاستغاثاۃ و یلزم ان نعدوا کل یوم الی المحاکمات۔ و ان ھی الا من المحالات۔ ھذہ دلائل ھذہ الفرقۃ۔ والآخرون یؤثرون طرق الاستغاثۃ۔ ولکنا لا نرٰی عندھم شیءًا من الادلۃ علٰی تلک المصلحۃ۔ و ان ھو الا حرص للانتقام کعُرض الناس والعامۃ۔ و اذا قیل لہم انکم تخطؤن بایثار ھذہ التدابیر۔ فلا یجیبون بجواب حسن
کالنحاریر۔ و یتکلمون کالسفھاء المتعصبین۔ و قلنا ایھا الناس ارجعوا النظر۔
عدول کردند و وصیتہائے ملت را بگذاشتند۔ برگزیدگاں و نیکویان را بدگفتند نماز را ترک کردند خنزیر رابخوردند۔ و شراب را نوشیدند و ہمچو خود انسانے محتاج را پرستش کردند۔ او در دشنام دہی پیغمبر خدا صلی اللہ علیہ وسلم بعض بر بعض دیگر سبقت بردند۔ و آنجناب صلی اللہ علیہ وسلم را دشنامہا دادند۔ و کتابہا تصنیف کردند کہ بر دشنام دہی و بطور آشکارا بدگفتن و بے حیائی مشتمل بودند۔ و گوناگون پلیدی ہا در آنہا آمیختہ بود۔ و نیز برائے مغالطہ دادن عامہ مردم بسیار خیانت و بددیانتی در اعتراضہا کردہ بودند۔ و این سب و شتم و دشنام دہی در کتب شان بحدے رسیدہ است کہ عدد آن بجز خدائے تعالیٰ ہیچ کس نمی داند۔ پس بہ بینید کہ در وقت استغاثہ مشکلات عائد حال می شوند۔ ولازم می آید کہ ماہر روز سوئے محکمہ ہا دوندہ بمانیم این امر محال است۔ ایں دلائل آن فرقہ است کہ رد کتاب را بر استغاثہ ہا ترجیح می دہند و فریق دیگر طریق استغاثہ را می پسندند۔ لیکن برین مصلحت نزد شاں ہیچ دلیلے نیست صرف مثل عامہ مردم حرص انتقام است۔ و چوں ایشاں را گفتہ شود کہ شما دریں تدابیر ہا خطامی کنید۔ پس ہمچو دانشمندان جواب نمی دہند۔ و ہمچو نادانان و سفیہان سخت گوئی شروع می کنند۔ وما گفتہ بودیم کہ اے مردم رائے ہائے خود را نظرثانی کنید۔