قذفہ و بذاء ہ و نجاسۃ کلماتہ۔ و نفوّضہ الی اللّٰہ و یوم مکافاتہ۔ واما ما افتری من شبھاتہ التی تولّدت من حمقہ و زیغ خیالاتہ۔ فذالک امر وجب ازالتہ بجمیع جھاتہ۔ و ان الحق شیء لا یمکن احدا التقدم عنہ و لا التّأخر۔ ثم غیرۃ الاسلام فرض مؤکد لمن کان لہ الحیاء والتدبّر۔ فان المؤلّف اجترء و ھتک حرم الدین۔ وصال و بارز فبارزواکاسد من العرین۔ وقد حان ان یکون رجالکم کقسورۃ و نساء کم کلبوۃ۔ وابناء کم کاشبال۔ واعداء کم کسخال۔ فاتقوااللّٰہ و علیہ توکّلوا ان کنتم مؤمنین۔ و قد سبق منّا الذکر بانّ القوم تفرّقوا فی امر کتابہ۔ فبعضہم استحسنواالتوجہ الی جوابہ۔ واستہجنوا ان یرفع الشکوی الی السلطنۃ۔ فانھا من امارات العجزؔ والمسکنۃ۔ و فیہ شئ یخالف التأدّب بالدولۃ العالیۃ۔ و قالوا ان الترافع لیس من المصلحۃ۔ فلا تسعوا الی حکام الدولۃ۔ و لا تقصدوا سیّءۃ از و باقی ماند پس ما بدگوئی و دشنام دہی و پلیدی کلمات او راترک میکنیم و ایں ہمہ زبان درازی ہابخد ا و روز مکافات میگذاریم۔ آں شبہات کہ از جہالت و کجی خیالات او پیدا شدہ اند پس ایں امرے است کہ ازالہ آں من کل الوجوہ واجب است۔ و حق چیزیست کہ ممکن نیست کہ کسے را از و پیش و پس باشد باز غیرت اسلام فرض مؤکد است برائے کسے کہ حیا و تدبر مے دارد چراکہ ایں مؤلف دلیری کرد و ہتک عزت دین اسلام کردہ۔ و حملہ کرد و بیرون آمد پس ہمچو شیراز بیشہ بیروں آئید و وقت آمد کہ مردان شما ہمچو شیر باشند وزنان شماہمچو مادہ شیر و پسران شما ہمچو بچگان شیر و دشمنان شما ہمچو بزغالہ پس از خدا بترسید و برو توکل کنید اگر مومن ہستید۔ وما پیش زیں گفتہ ایم کہ قوم ما در بارۂ کتاب آں عیسائی متفرق الآراء اند۔ پس بعض ازیشاں ہمیں را پسند داشتند کہ جواب کتاب نوشتہ شود۔ و ایں امر را مکروہ داشتند کہ سوئے سلطنت شکوی بردہ شود چرا کہ آں از نشانہائے عجز و فرو ماندگی است۔ و دراں چیزے است کہ مخالف ادب دولت عالیہ انگریزی است۔ و گفتہ اند کہ شکایت پیش سلطنت برون مصلحت نیست۔ پس سوئے حکام دولت برطانیہ از بہر استغاثہ مروید۔