قد عیب علی شرہ الاکل و شرب الصھباء۔ وقد ثبت من الانجیل انہ آوی عندہ بغیۃ۔ و کانت زانیۃ و فاسقۃ و شقیۃ۔ وکانت امرأۃ شابۃ فی ثیاب نظیفۃ۔ مع صورۃ لطیفۃ۔ فما انصرف عنھا و ما قام۔ و ما اعرض عنھا و ما الام۔ بل استأنس بھا و آنس بطیب الکلام۔ حتی جلعت و مسحت علٰی راسہ من عطرھا التی کان قد کسب من الحرام۔ و کذالک اقبل علی بغیۃؔ اخرٰی وکلّمھا۔ وسئلت وعلّمھا۔ و ھذہ حرکات لا یستحسنھا تقی۔ فما الجواب ان اعترض شقی۔ ولا شک ان النکاح علی وجہ الحلال خیر من تلک الافعال۔ و من کان کیسوع شابا طر یرا اغرب مفتقر الی الازدواج۔ فای شبھۃ لا تفجأ القلب عند رؤیۃ ھٰذا الامتزاج* فمن کان شمّر عن ذراعیہ لاعتراض۔ و لبس الصفاقۃ لارتکاض۔ فلیحسر عن ساعدہ لھذہ الزرایۃ۔ فانھا احق و اوجب عند اھل التقوی والدرایۃ۔ * ھٰذا ما کتبنا من الاناجیل علٰی سبیل الالزام۔ و انا نکرم المسیح و نعلم انہ کان تقیّا و من الانبیاء الکرام۔ منہ ایشاں را بر حرص خوردن و شراب نوشیدن عیب گرفتہ اند۔ و از انجیل ثابت است کہ او زنے بدکار را نزد خود جا داد۔ و آں زن زناکار و سخت فاسقہ بود۔ و جواں بود در لباس آراستہ بروئے خوبصورت پس مسیح ازاں زن یکسو نرفت و نہ استاد و نہ ازاں اعراض کرد و نہ ملامت کرد۔ بلکہ از و مانوس شد و اور را مانوس کرد۔ تا بحدے کہ آں زن از راہ بے شرمی عطر خود کہ از کسب حرام بود برسر او مالید و ہم چنیں یسوع یکمرتبہ بازن بدکار دیگر گفتگو کرد و بدو متوجہ شد۔ و ایں حرکات را پرہیز گارے پسند نکند۔ پس کدام جو اب است اگر بدبختے اعتراض کند۔ و ہیچ شک نیست کہ از ہمچو ایں کارہا بطریق حلال نکاح کردن بہتر است و ہرکہ ہمچو یسوع جوانے پر قوت بے زن محتاج نکاح باشد پس کدام شبہ است کہ بروقت مشاہدہ ایں اختلاط دل را نمی گیرد۔ پس ہرکہ برائے اعتراض از ہر دو دست خود آستین بچیند و در حالت بیقراری جامہء بے شرمی بپوشید۔ پس می باید کہ بازوئے خود را برائے ایں عیب گیری برہنہ کند۔ چرا کہ ایں اعتراض نزد اہل تقویٰ و دانش حق و واجب است ایں کہ از اناجیل نوشیتم بطور الزام نوشیتم۔ و اگرنہ ما مسیح را بزرگ میداریم و او را پرہیز گار و ازانبیاء میداریم۔