و امّا نحن فصبرنا علی اقوالہم۔ وثبّتنا قلوبنا تحت اثقالھم۔ لتعلم الدولۃ انّا لسنا بمستشیطین مشتعلین۔ ولا نبغی الفساد بالمفسدین۔ و لا ننسیٰ احسان ھذہ الحکومۃ۔ فانھا عصم اموالنا و اعراضنا ودماء نا من ایدی الفءۃ الظالمۃ۔ فالان تحت ظلھا نعیش بخفض و راحۃ۔ ولا نرد مورد غرامۃ من غیر جریمۃ۔ و لا نحل دار ذلۃ من غیر معصیۃ۔ بل نامن کل تہمۃ و آفۃ۔ و نکفی غوائل فجرۃ وکفرۃ۔ فکیف نکفر نعم المنعمین۔ و کنّا نمشی کاقزل قبل ھذہ الایام۔ وما کان لنا ان نتکلم بشیءٍ فیؔ دعوۃ دین خیر الانام۔ وکان زمان الخالصۃ۔ و زمان الذلۃ والمصیبۃ صُغّر فیہ الشرفاء۔ واسادت الآماء۔ وصُبت علینا مصائب ینشق القلم بذکرھا و خرجنا من اوطاننا باکین۔ فقلّب امرنا بھذہ الدولۃ من بؤسٍ الٰی رَخاء۔ و من زغرع الٰی رخاء۔ وفتح لنا بعنایا تھا باب الفَرج۔ و اوتینا الحریۃ بعد مگر ما برسخن ایشاں صبر کردیم وزیر بارہائے ایشاں دل را ثابت داشتیم۔ تا گورنمنٹ انگریزی بداند کہ ما ہیچ اشتعال و غضب نمی داریم۔ و ہمچو مفسداں فساد را نمی خواہیم۔ و احسان ایں حکومت را فراموش نمی کنیم زیر انکہ ایشاں مال ہائے ما را و آبروہائے مارا و خون ہائے مارا حفاظت کردند۔ و اکنوں زیر سایہء ایشاں ببآسانی و راحت می گذرانیم و بغیر جرمے ہیچ تاوانے عائد حال مانمی گردد۔ و در مقام ذلت بدوں معصیت نمی آئیم ۔بلکہ از ہر تہمت و آفت و رامن ہستیم و از مفاسد بدکاراں کفایت کردہ شدیم۔ پس چگونہ نعمت منعم را ناسپاسی کنیم۔ وماپیشتر ازیں ہمچولنگ می رفتیم۔ و مجال ما نبود کہ در دعوت جناب پیغمبر خدا صلی اللہ علیہ وسلم چیزے بگوئیم و زمانہ سکھاں زمانہ رسوائی و مصیبت بود۔ شریفاں در و حقیر شدند و کنیزکاں سردارہا پیدا کردند۔ و آں مصیبت ہا برما ریختہ شدند کہ قلم بذکر آں منشق می گردد واز وطن ہا بگریز خارج شدیم۔ پس کار مادر ایں سلطنت از تنگی سوئے فراخی مبدل شد۔ و از بادتند سوئے ہوائے نرم منقلب گشت۔ و از مہربانی او در کشادگی برما کشودہ شد۔ و بعد از