الاوکار من فَلَا غُربتنا و ھنّأْنا انفسنا فرحین۔ ولو انصفنا لشھدنا ان ھذہ السلطنۃ ردّت الینا ایام الاسلام۔ و فتحت علینا ابوابا لنصرۃ دین خیر الانام۔ و کنا فی زمن دولۃ الخالصۃ۔ اوذینا بالسیوف والاسنۃ۔ وما کان لنا ان نقیم الصلٰوۃ علی طریق السنۃ۔ و نؤذّن بالجھر کما نُدب علیہ فیؔ الملّۃ۔ و لم یکن بُدّ من الصُمتِ علی ایذاء ھِم۔ و لم یکن سبیل لدفع جفاءِ ھم۔ فرُددنا الی الامن والامان عند مجیء ھذہ السلطنۃ۔ و ما بقی الا تطاول قسّیسین بالالسنۃ۔ و جعل الحریۃ کل حرب سجالا۔ ولکنا ترکنا القذف بالقذف لئلا نشابہ دجّالا۔ و لا نکون من المتعسفین۔ وما منعت السلطنۃ ان نفتح الالسن بالجواب۔ بل لنا ان نقول اکبر ممّا قالوا و نصبّ علیھم مطرا من العذاب۔ ولکن المرء یصدر منہ فعل الکلاب۔ ولا یستقری الحمام الجیفۃ و لو لفظہ الجوع الی معامی التباب۔ ایعیبون نبینا علی الشغف بالنساء۔ وکان یسوعہم از بیابانہائے غربت میل نمودیم و نفوس خود را بحالت خوشی مبارکباد دادیم۔ و اگر انصاف کنیم ہر آئینہ گواہی دہیم کہ ایں سلطنت روز ہائے اسلام سوئے ما واپس آوردہ است۔ و برما درہائے مدد دین پیغمبر علیہ السلام کشودہ است و ما در زمانہ خالصہ بشمشیرہا و نیزہ ہا ایذا دادہ مے شدیم و مجال ما نبود کہ نماز را بطریق سنت قائم کنیم و بانگ نماز بآواز بلند بگوئیم چنانچہ حکم شریعت است۔ و بجز خاموشی بر وقت ایذائے شاں ہیچ چارہ نبود۔ و برائے دفع کردن ظلم شاں ہیچ راہے نبود۔ پس ما سوئے امن و امان در عہد ایں سلطنت رد کردہ شدیم و برما بجز دراز زبانی پادریاں ہیچ بارے نماند و عام آزادی دادہ شد ہر جنگ را برائے جنگ کنندگان بر نوبت ہا تقسیم کرد لیکن ما دشنام راعوض دشنام ترک کردیم تا بگروہ مفتریان نمانیم و تا از متعصبان نشویم۔ و سلطنت مارا از جواب ترکی بترکی منع نکردہ است بلکہ مارا اختیار است کہ از گفتہء شاں بزرگتر بگوئیم و بر ایشاں بارانِ عذاب بیاریم مگر از انسانے کار سگاں نمی آید۔ و کبوتر جستجوئے مُردار نہ می کند و اگرچہ گرسنگی اورا سوئے بیابان ہائے ہلاک بیندازد۔ آیا پیغمبر ما صلی اللہ علیہ وسلم را برغبت زنان عیب می کنند۔ و یسوع