کالرأس۔ ونُجّینا من قطوب الخطوب۔ و حروب الکروب۔ وکنا نمدّ الابصار الی ذالک الوقت السعید۔ کما تمد الاعین لھلال العید۔ وکنا نبسط ید الدعاء لھذہ الدولۃ۔ بما اصابتنا مصائب فی زمن الخالصۃ۔ و نباؔ بنا مالف الوطن و اخرجنا من البقعۃ۔ وکانت آباء نا اقتعدوا غارب الاغتراب۔ بما اکرھوا و بُعّدوا من الا تراب۔ فترکوا دار ریاستہم وجمیع ماکان لھم من القریٰ۔ و نَصّوا رکاب السریٰ۔ وجابوا فی سیرھم وعورا۔ و ترکوا راحۃ و حبورا۔ وانضوا اجاردھم تَسْیارا۔ و ما رأو لیلا و لا نھارا۔ حتی وردوا حمٰی ریاسۃٍ کفّلتہم بحراسۃ۔ فسَرَوا ایجاس الخوف واستشعارہ الی ایام۔ و رأوا لعاع الامن و ازھارہ بعد آلام۔ ثم طلعت علینا شمس الدولۃ البرطانیۃ و امطرت مُزن العنایات الرحمانیۃ۔ فتسربلنا لباس الامن بعد ایام الخوف وصرنا مخصبین نعم العوف۔ فعدنا و اباء نا الی منبت شُعبتنا۔ و ملنا الی و از حوادث و جنگہائے بے قراری نجات دادہ شدیم وما سوئے ایں وقت مبارک چناں چشم خود دراز می داشتیم ہمچناں کہ سوئے ہلال عید چشم برداشتہ می شود۔ وما برائے ایں دولت دست دعا می گستریدیم چراکہ در زمانہء خالصہ مصیبت ہا بما رسیدہ بود۔ و وطن ماما رانا موافق آمدہ بود و از جائے خود بیروں کردہ شدیم۔ و پدران ما بباعث سختی خالصہ مسافرت اختیار کردہ بودند۔ چراکہ اوشاں جبرًا از رفیقان وطن دور کردہ شدند۔ پس دار الریاست خود را ترک گفتند و شتران شب روی تیز براندند۔ و درسیر خود زمینہائے سخت را قطع کردند۔ وراحت و شادمانی را ترک کردند۔ و اسپان کم مورادر سیر خود لاغر کردند۔ ونہ روز رادیدند نہ شب را۔ تا بحدے کہ در حدود ریاستے داخل شدند۔ و آں ریاست متکفل مہمات شاں شد۔ پس چند روزے خوف پنہان و آشکار را از خود دور انداختند و سبزہ امن و شگوفہ آوردن آں بعد درد ہا بدیدند باز برما آفتاب دولت برطانیہ بدرخشید و باران عنایتہائے ربانی ببارید۔ پس لباس امن بعد روز ہائے خوف بپوشیدیم و آسودہ حال و نیکو احوال شدیم پس ما و آبائے ما سوئے وطن خود رجوع کردیم و سوئے خانہا