مرّ علینا لیالی ما کان فراشنا فیھا الا الوھاد۔ و لا موطأنا الا القتاد۔ فکنّا نجلوالہموم باذکار ھذہ الدولۃ۔ و نجتلی زمننا طلق الوجہ۔ بابشار تلک المعدلۃ۔ حتیؔ اسعف اللّٰہ بمرادنا۔ وجاء بھذہ الدولۃ لاسعادنا۔ فوصلنا بھا بشارۃ تنشی لنا کل یوم نزھۃً ۔ و تدرء عن قلوبنا کربۃً۔ الٰی ان خُلِّصْنا من الخوف والاملاق۔ ونقلنا من عدم العُراق الی الارفاق۔ وجاء نا النعم من الاٰفاق۔ و نظم الاجانب فی سلک الرفاق۔ و فزنا بمرامنا بعد خفوق رایۃ الاخفاق۔ وقد کنا فی عھد الخالصۃ۔ اخرجنا من دیارنا و لُفظنا الی مفاوز الغربۃ۔ وبُلِینا باعواز المنیۃ۔ فلمّا منّ اللّٰہ علینا بمجئ الدولۃ البرطانیۃ۔ فکأنّا وجدنا ما فقدنا من الخزائن الایمانیۃ۔ فصار نزولھا لنا نُزل العز البرکۃ۔ و مغناہ سبب الفوز والغنیۃ۔ ورأینا بھا حبورًا و فرحۃ۔ بعد ما لبثنا علی المصائب بُرھۃً۔ و رُفعنا من ذل اخریات الناس الٰی مراتب رجال ھم للقوم چیزے دیگر بود۔ و شب ہا برما گزشتند کہ دراں بستر ما بجز نشیب چیزے دیگر نبود۔ وجائے پانہا دن ماخارہا بودند و دگر ہیچ نبود۔ پس دراں ایام ما بذکر ایں سلطنت غم خود را دور می کردیم۔ و بخوشی ایں عدالت زمانہ خود را کشادہ رو و بیقید میدیدیم۔ تا بوقتے کہ خداتعالیٰ مراد ما مارا داد۔ و برائے خوش قسمتی ما سلطنت انگریزی دریں ملک قائم شد۔ پس ما بقدوم او آں بشارت را دیدیم کہ ہر روز برائے ماشگفتگی پیدا میکند۔ و از دل مابیقراری را می رباید تا بحدیکہ از خوف فاقہ کشی نجات یافتیم۔ و از تہیدستی سوئے فراخ دستی منتقل شدیم۔ و از کنارہ ہائے ملک نعمتہا بما رسیدند و بیگانگاں در رشتہ رفیقان منسلک شدند و بعد از نومیدیہا بمراد خود رسیدیم۔ و در عہد خالصہ حال ما ایں بود کہ ما از ملک خود خارج کردہ شدہ بودیم وسوے بیابانہائے غربت انداختہ بودند و بہ نامرادیہا آزمودہ شدیم۔ پس ہرگاہ خداتعالیٰ بدیں دولت برطانیہ برما احسان کرد۔ پس گویا ما آں خزینہ ہاے ایمانی رایافتیم کہ گم کردہ بودیم۔ پس نزول او برائے ما آں طعام مہمانی شد کہ از و عزت و برکت باشد و خانہ او موجب تونگری ماشد۔ و مابدو خوشی و شادمانی را دیدیم بعد زانکہ تازمانے در مصیبتہا بماندیم و از ذلت کم درجہ بودن بمراتب کسانے برداشتہ شدیم کہ اوشاں برائے قوم ہمچو سراند