من یشاء۔ یوتی الملک من یشاء و ینزع الملک ممن یشاء۔ وھو ارحم الراحمین۔ انہؔ دفع الحکومۃ الی اھلھا بعد خبال الخالصۃ۔ ثمّ بدل تعبنا و نصبنا بالنعمۃ والراحۃ۔ و اورثنا ارضنا مرۃ اخریٰ۔ بعد ما اُخرجنا کاوابد الفلا۔ ورجعنا الی اوطاننا سالمین متسلّمین۔ ورُدّ الینا قرانا و عقارنا وفضّتنا و نضارنا۔ الا ماشاء اللّٰہ و سکنا فی بیوتنا اٰمنین۔ و انا ما تعلقنا باھداب ھذہ السلطنۃ۔ الا بعد ما شاھدنا خصائص ھذہ الحکومۃ۔ وامعنا النظر فی نعمھا متوسمین۔ وسرحنا الطرف فی میسمھا متفرسین۔ فاذا ھی دواء کروبنا۔ ومداویۃ نوبنا و خطوبنا۔ وبھا سیق الینا الاموال۔ بعد ما استحالت الحال۔ و غار المنبع و اعول العیال۔ ونجینا بھا من الدھر الموقع۔ والفقر المدقع وکنا من قبل شججنا فلا الکروب من الشجیٰ۔ وطوینا اوراق الراحۃ من ایدی الطوی۔ و ما کانت تعرف اقدامنا الا الوجیٰ ۔ و ما صدورنا الا الجویٰ۔ و
ملوک می خواہد برائے بندگان خود می پسندد وہرکرا خواہد ملک می دہد و از ہرکہ خواہد می ستاند و او از ہمہ رحم کنندگان ارحم است۔ او حکومت را بعد تباہی خالصہ سوئے اہل آں رد کرد۔ بازتعب و رنج مارا بہ نعمت و راحت مبدل گردانید و بار دوم مارا وارث زمین خود گردانید بعد زانکہ ہمچو جانور ہائے صحرائی مارا اخراج کردہ بودند۔ و سوئے وطن ہائے خود باز آمدیم بحالیکہ از آفات سفر سلامت بودیم و چیز ہائے خود را گرفیتم و سوئے ما دیہات ما و زمین ما وسیم ما وزرما رد کردہ شد مگر آنچہ خدا خواست۔ و در خانہائے خود بامن سکونت اختیار کردیم۔ وما بدامن ایں سلطنت بعد مشاہدہ خاصیت ہائے ایں حکومت آویختیم و درنعمت ہائے او بغور نظر دیدیم و خوبی آنرا شناختیم۔ و چشم را بر روئے او بفراست دوانیدیم پس معلوم ماشد کہ او دوائے بیقراری ہائے ماست و علاج کنندہ حوادث است۔ و بوسیلہ او مالہا سوئے ما کشیدہ شد بعد زانکہ در حال ما تغیر عظیم پیدا شدہ بود۔ و وجوہِ معاش تباہ شدہ و عیال گریاں۔ و بدو ازاں زمانہ کہ دربدی می انداخت و ازاں محتاجگی کہ بخاک آمیختہ بود نجات یافتیم۔ وما پیش زیں سلطنت بیابانہائے بیقراری بغم قطع می کردیم۔ و ورقہائے راحت بدستہائے گرسنگی پیچیدیم۔ وقد مہائے مابجز پاسودن چیزے نمی دانستند۔ و نہ درسینہ ہائے ما بجز سوزش