و ترٰی منازل مزدانۃ بابہج الزینۃ۔ ولا خوف ولا فزع ولو مررنا علٰی اسود العرنیۃ ضربت خزی الفشل علی الظالمین۔ وضاقت الارض علی المرجفین المبطلین۔ و نعیش مستریحین آمنین۔ فایّ ظلم کان اکبر من ھذا الظلم ان لا نشکر ھذہ الدولۃ المحسنۃ۔ ونضمر الحقد والشر والبغاوۃ۔ أھٰذا صلاح بل فسق ان کنتم عالمین۔ فویل للذین یبغون الفساد۔ ویضمرون العناد۔ واللّٰہ لا یحب المفسدین۔ انہم قوم ذھلوا آداب الشکر عند رؤیۃ النعمۃ۔ وانساھم الشیطان کلّ ما نُدِب علیہ من امور الشریعۃ۔ وجاؤ شیئا ادّا۔ وجازوا عن القصد جدا۔ و ما بقی فیہم الا حمیۃ الجاھلیۃ۔ وفورۃ النفس الابیّۃ۔ ولا یمشون کالذی خشی ودلف۔ ولا یخلعون الصلف۔ ولا یذکرون ما سلف فی زمن خالصۃ مغشوشین۔ الم یعلموا انّ الشکر لاھلہ من وصایا القرآن۔ و اکرام المحسن مما نطق بہ کتاب الرحمن۔ و ان الدولۃ البرطانیۃ قد خوشحالی معطر اند۔ و می بینید کہ منزلہا بہ خوش ترین زینت ہا آراستہ اندو ہیچ خوف و فزع نیست اگرچہ برشیران بیشہ ہا بگذریم۔ برستمگاران بزدلی طاری است و بر دروغ گویاں و باطل پرستان زمین تنگ است وما در امن و راحت می گذرانیم پس کدام ظلم ازیں ظلم بزرگتر است کہ ایں دولت محسنہ را شکر گذارنباشیم و کینہ و بغاوت را در دل داریم آیا ایں کار نیک است بلکہ بدکاری است اگر شمارا عقل باشد۔ پس براں مردم واویلا است کہ فساد می خواہند و در دل عناد را پوشیدہ می دارند و خداتعالیٰ فساد کنندگان را دوست نمی دارد۔ ایشاں قومے ہستند کہ آنچہ در وقت دیدن نعمت شکر باید کرد آداب آں فراموش کردہ اند۔ و شیطان ایشاں را ہمہ آں چیزہا کہ تاکید شریعت براں ہا رفتہ بود فراموش کنایند و کارے عظیم تعجب انگیز نمودند و از میانہ روی دور افتادند و بجز حمیت جاہلیت و جوش نفس چیزے در ایشاں باقی نماندہ۔ و ہمچو کسے روشن شان نیست کہ می ترسد و آہستہ می رود و دور نمی کند عادت لاف زدن را و آنچہ در عہد سکھاں گزشت یاد نمی دارند آیا نمی دانند کہ شکرآں کسے کردن کہ اہل شکر است از وصیتہائے قرآن است و اکرام احسان کنندہ چیزے است کہ کتاب اللہ بداں ناطق است۔ و ایں دولت