عنقہ من العناد۔ کالاصادق و اھل الوداد۔ و تبدی الاساود کاعوان النآد۔ و قُلِبّ عُجرنا و بُجرنا و نقل الی الصلاح و السداد۔ و نَضَرْنا بدولۃٍ جاء ت کعھاد۔ عند سنۃ جماد۔ فرأَت ھٰذہ الدولۃ دخیلۃ امرنا۔ و اطلعت علی ذوبنا و ضُمرنا۔ فآوتنا و رحمتنا۔ و واستنا و تفقدتنا۔ حتی عاد امرنا الی نعیم۔ بعد عذاب الیم۔ فالاٰن نرقد اللیل ملاءِ اجفاننا۔ ولا نخس ولا وخز لابداننا۔ تغرد فی بساتیننا بلابل التھانی و النعماء۔ مأیسۃ علی دوحۃ الصفاء بعد ما کنا نُصدم من انواع البلاء۔ فانصفوا الیس بواجب ان نشکر دولۃ جعلھا اللّٰہ سبب لھذہ الانعامات۔ و اخرجنا بیدیھا من سجن البلیات۔ الیس بحق ان نرفع لھا اکفّ الضراعۃ والابتھال۔ نحسن الیھا بالدعاء کما احسنت الینا بالنوال۔ فان لنا بھا قلوبًا طافحۃ سرورًا و وجوھًا متھللۃ وؔ مستبشرۃ حبورا۔ و ایامًا مُلئت امنا و حُرّیّۃ۔ ولیالی ضمّخت راحۃ و لُھنیۃً۔ از عناد پیچیدہ بود ہمچو دوستان او را یافتیم و ماران سیاہ ہمچو غمخوراں کہ در وقت سختی و رنج مدد می کنند ظاہر شدند و ظاہر و باطن ما متغیر کردہ شد و سوئے درستی و صلاحیت منتقل کردہ شدیم و بدولتی تازہ کردہ شدیم کہ ہمچو آں باراں آمد کہ در وقت خشک سالی می آید۔ پس این دولت باطن حال مارا بدید۔ و برگداختن و لاغری ما مطلع شد۔ پس مارا جاداد و غمخواری نمود۔ و تفقد حال ما کرد۔ بحدے کہ کار ما بعد عذاب دردناک سوئے تنعّم عود کرد پس اکنوں بسیری چشم می خسپیم بحالیکہ نہ گزندے و نہ سوزشے شامل حال ماست۔ بُلبلان در باغ ہا غلغل مبارکبادی و تنعّم می اندازند بحالیکہ بردرخت صفاء وقت می خرامند بعد ازانکہ تختہ مشق گوناگون بلاہا بودیم پس انصاف کنید آیا و اجب نیست کہ شکرآں سلطنت کنیم کہ خدا تعالیٰ او را موجب ایں انعامہا گردانید و مارا بہر دودست او از زندان بلاہا رہائی بخشید آیا برما ایں حق نیست کہ مابرائے ایں سلطنت کفہائے تضرع و عجز و نیاز در حضرت باری تعالیٰ بگستریم و بہ دعا بدیں سلطنت نیکی کنیم چنانچہ او باما نیکی کرد چرا کہ مارا بوسیلہ آں دلہا از خوشی پُر ہستند درد ہااز شادمانی خندان و شگفتہ ہستند و روز ہا ہستند کہ از امن و آزادی مملو اند۔ و شب ہا ہستند کہ از راحت و