قد وجب شکرھم و شکر مبرتھم۔ و الذین یمنعون من شکر الدولۃ البرطانیۃ و یندّدون بانہ من مناھی الملّۃ۔ فقد جاء وا بظلم و زور۔ و تورّدوا موردًا لیس بماثور۔ ایحسبونہم ظالمین۔ حاش لِلّٰہِ و کلا۔ بل جل معروفہم و جلّی۔ انظروا الٰی بلادنا و اھلھا المخصبین۔ من القانطین والمتغربین۔ انظروا ما ایمن ھٰذا السواد۔ وما ابہج ھٰذہ البلاد۔ عمرت مساجدنا بعد تخریبھا۔ واُحییت سنننا بعد تتبیبھا۔ و اُنیرت مآذننا بعد اظلامھا۔ و رفعت مناورھا بعد اعدامھا۔ و رأینا النھار بعد اللیلۃ اللیلاء۔ و وصلنا الانھار بعد فقدان الماء۔ و فُتح الجوامع و المساجد لذکر اللّٰہ الوحید۔ و علاصیت التوحید۔ و ترجّینا بعد تمادی الایام۔ ان یزیح سموم الکفر تریاق وعظ الاسلام۔ و حفظنا من شر کلؔ مفاجی۔ و عُدنا من تیہ الغربۃ الٰی معاج۔ و اقترب ماء النضارۃ من سرحتنا۔ وکاد یحلّ بمنبتنا و اصبحنا آمنین۔ حتی الفینا کل من الوی کہ شکر ایشاں و شکر نعمت ایشاں واجب است۔ و آنانکہ از شکر دولت برطانیہ منع مے کنند و ظاہر مے نمایند کہ آں از ممنوعات ملت اسلام است۔ پس ایشاں سراسر دروغ گفتہ اند۔ و جائے اختیار کردند کہ بحدیثے و اثرے ثابت نیست ایا گمان می کنند کہ ایشاں ظالم اند۔ پاکی است مر خدارا و چنیں نیست بلکہ بزرگ است احسان شان و غمہارا دُور کردہ است۔ ملک مارا ومردمان ایں دیار را کہ آسودہ حال اندچہ مقیم و چہ مسافر بہ بینید چہ قدر مبارک و پُرامن ایں نواح است و ایں دیار چہ تازگی ہادارد۔ مساجد ہائے ما پس زانکہ ویران شدہ بودند آباد شدہ اند و طریقہائے دین ما پس زانکہ مُردہ بودند زندہ شدہ اند۔ وجاہائے اذان ما پس زانکہ تاریک شدہ بودند روشن شدہ اند۔ و منارہ ہائے مساجد بعد معدوم کردن بلند کردہ شدند و بعد شب تاریک ما روز روشن را دیدیم۔ و بعد گم شدن آب بر نہر ہا رسیدیم و جامع و عام مساجد برائے ذکر الٰہی کشادہ شدند و آوازۂ توحید بلند شد و بعد مدّت ہائے مدید مارا ایں اُمید پدید آمد کہ تریاک وعظ اسلام ہوائے زہر ناکِ کفر را دُور خواہد کرد۔ و نگہ داشتہ شدیم از بدی ہر ناگاہ آیندہ و از سر گردانی غربت بجائے اقامت کردن رسیدیم و آب تازگی از درخت ما نزدیک شد و نزدیک آمد کہ بہ منبت ما فرود آید و امن یافتگان شدیم مجدیکہ ہر دشمنے معاند کہ گردن خود را