الامور لنحقّ الحق و نبطل ما صنع اھل الزور۔ فلولم نمتع بھذہ الحریّۃ۔ فما شکرنا نعم اللّٰہ ذی الجود والموھبۃ۔ وما کنّا من الشاکرین۔ الم ترو کیف نعیش احرارًا تحت ظلّ ھذہ السلطنۃ۔ و کیف خُیّرنا فی دیننا و اوتینا حریۃ فی مباحث الملّۃ الاسلامیۃ۔ و اُخرجنا من حبس کنا فیھا فی عہد دولۃ الخالصۃ۔ و فُوّضنا الٰی قوم راحمین۔ و انّ حکّامنا لا یمنعوننا من المناظرات والمباحثات۔ ولا یکفؤننا ان کان البحث فی حُلل الرفق و بصحۃ النیات۔ ولا یحیفون متعصبین۔ فلاجل ذالک نستسنی دولتھم و نستغزر دیمۃ نصرتہم۔ فانا لا نریٰ تلھب جذوتھم۔ عند ردّ مذھبھم۔ و اؔ زراء ملّتھم۔ و ھٰذا ھو الذی جذب القلوب الٰی محبتھم۔ و امال الطبائع الٰی طاعتھم۔ و احبہم الینا کالسّلاطین المسلمین۔ و انہم قوم قد اسرونا بمنتھم۔ لا بسلاسل حکومتھم۔ و قیّدونا بایادی نعمتھم۔ لا بایدی سطوتھم۔ فواللّٰہ تاکہ حق را ثابت کنیم و آنچہ کاذبان ساختہ اند آنرا ردّ کنیم پس اگر ازیں آزادی فائدہ نہ گیریم پس خدا را شکر بجا نیا وردیم و در شکر گزاراں خود را داخل نکردیم آیا نمی بینید کہ چگونہ بآزادی زیر سایہ ایں سلطنت زندگی بسر مے کنیم و چگونہ در دین خود مختار و در مباحثات مذہبیہ آزادیم و ازاں قید رہا کردہ شدیم کہ در عہد دولت خالصہ دراں مقید بودیم و سوئے قومے کہ رحم میکند سپردہ شدیم۔ و حکام ماما را از مباحثات منع نمی کنند و مارا ازیں کار باز نمی دارند بشرطیکہ بحث در پیرایہ نرمی و بصحت نیت باشد و از تعصب ظلم نمی کنند از ہمیں سبب خیر خواہ ایں دولتیم و دعائے بسیاری ایں باران نصرت الٰہی چرا کہ ما ہیچ اشتعال در ایشاں در وقت ردّ مذہب ایشان و نکتہ چینی ملت ایشاں نمی یابیم و ایں ہماں امر است کہ دلہا را بسوئے محبت ایشاں کشیدہ و از ہمیں وجہ طبیعتہا سوئے طاعت ایشاں خمیدہ و ما ہمچو شاہان مسلمان بدیشاں محبت کنیم و ایشاں مارا باحسان خود قید کردہ اند نہ بزنجیر ہا و بہ نعمتہا گرفتار نمودہ اند نہ بہ شوکت و حملہ خود پس بخدا