جرم توجھوا الی الحکّام من التضرم والاضطراب۔ فبعد ذالک لا تبقیٰ لنا معذرۃ۔ و ترجع الینا مندمۃ و تبعۃ۔ فلیس بصواب ان نطلب ھذہ المنیۃ۔ و نرود ھذہ البُغیۃ۔ و لَیْس بحریّ ان نسعٰی کالنادبات الی السلطنۃ۔ و نُضحی انفسنا من مأمن الحجج البیّنۃ۔ و نضیع اوقاتنا فی البکاء والصُراخ کالنسوۃ۔ ولا نفکر لھدم بناء ھذہ الفرقۃ۔ ولا نتوجہ الٰی خزعبیلاتھم ولا نزیح وساوس جھلاتھم۔ ونترکھم فی کبرھم و زھوھم۔ ولا ننبھھم علی غلطہم و سھوھم۔ ولا نأخذھم علی بھتانھم و افتراءھم۔ ولا نری الخلق خیانتھم و قلۃؔ حیاءھم۔ و نفرح بماینالھم من الحاکمین۔ بل ینبغی ان نجیح اوھامھم و نکسّر اقلامھم۔ و نجعل کلمھم مضغۃ للماضغین۔ وان لم نفعل ھذا فما فعلنا شیءًا فی خدمۃ الدین۔ وما عرفنا صنیعۃ اللّٰہ خیر المحسنین۔ وما شکرنا بل انفدنا الوقت غافلین۔ فان اللّٰہ وھب لنا حریۃً تامّۃً لھذہ حکام بحالت خشمناکی و بیقراری توجہ کردند پس بعد ازاں ہییچ عذر ما نخواہد ماند و انجام کار ما ندامت و خاتمہ کار بد خواہد بود۔ پس ایں طریق خوب نیست کہ ما ایں مراد را بطلبیم و ایں آرزو را بخواہیم و لائق نیست کہ ماہمچو زنان ماتم کنندگان سوئے سلطنت بدویم و نفسہائے خود را از امن گاہ حجت ہائے آشکارا بیروں آریم۔ و وقت خود را ہمچو زنان در گریستن و فریاد کردن بسر بریم و برائے شکستن بنائے ایں فرقہ ہیچ فکرے نکنیم۔ و سوئے خیالات باطلہ نصرانیاں توجہ نکنیم و وسوسہ ہائے باطلہ ایشاں را دور نگردانیم و ایشاں را در تکبر و نخوت ایشاں بگذاریم و بر غلطی ایشاں ایشانرا خبردار نکنیم و بر بہتان و افتراء ایشاں ایشان را مواخذہ نکنیم و مردم را خیانت و کمی حیاء ایشاں نہ نمائیم و صرف بر سزائے ایشان خوش شویم بلکہ ایں مناسب است کہ ماوہم ہائے ایشانرا از بیخ بر کنیم و قلمہائے ایشانرا بشکنیم و کلمہ ہائے ایشانرا چیزے گردانیم کہ مردم آنرا زیر دندان بخایند و اگر چنیں نکنیم پس در خدمت دین چیزے نکردیم و منت خدا را نہ شناختیم۔ و نہ شکر کردیم بلکہ در غفلت زندگی گذرانیدیم چرا کہ خدا تعالیٰ ما را آزادی کامل بخشیدہ است