مالوا الی الردّ علٰی تلک الاوھام۔ و حسبوہ من واجبات الاسلام۔ فالذین اختاروا الترافع عرضوا شکواھم علی حضرۃ نائب الدولۃ۔و ارسلُوا ما کتبوا لھذہ الخطّۃ۔ و الفریق الثانی توجّھوا الی ردّ الکتاب۔ والآخرون وجموا من الاکتیاب۔ و کذالک اختلفوا فی الاعمال و الاٰراء۔ واستخلص کل احد ما ھدیٰ الیہ من ؔ الدھاء۔ فالذی اُشرب حسّی۔ و تلقفہ حدسی۔ ان الاصوب طریق الردّ و الذبّ۔ لا الاستغاثۃ ولا السبّ بالسبّ۔ وانی اعلم بلبال المسلمین۔ وما عریٰ قلوب المؤمنین مِن السن الموذین۔ ولکنی اری الخیر فی ان نجتنب المحاکمات۔ ولا نوقع انفسنا فی المخاصمات۔ و نتحامیٰ اموالنا من غرامات التنازعات۔ و اعراضنا من القیام امام القضاۃ۔ و نصبر علی ضجر اصابنا۔ و غمّ اذابنا۔ لیعدّمنا مبرۃ عند احکم الحاکمین۔ و ما نسینا ما رأینا من جورٍ و عسفٍ۔ و ایّ حرّ رضی بخسفٍ۔ و قد اوذینا فی دیننا القویم و رسولنا الکریم۔
دیگر سوئے ردّ کتاب مائل شدند و ایں امر ردّ کردن را از واجبات اسلام دانستند۔ پس آنانکہ مرافعہ را یعنے استغاثہ را پسند داشتند ایشاں این شکوہ را بحضرت نائب دولت بردند و عریضۂ کہ برائے این کار طیار کردہ بودند فرستادند۔ و فریق ثانی سوئے ردّ کتاب متوجہ شدند و دیگراں کہ بودند از غم و درد خاموشی اختیار کردند و ہم چنیں در عملہا ورائے ہا اختلاف کردند و ہریکے ہمان طریق عقل را اختیار کرد کہ ارادۂ غیبی او را ہدایت فرمود۔ پس چیزے کہ ضرورت آں من محسوس کردم و فراست من اورا از غیب یافت آن این بود کہ از ہمہ تدابیر ردّ کتاب آں نوعیسائی ضروری و قریب بصواب است ایں مناسب نیست کہ نالش کنیم یا دشنام بعوض دشنامہا دہیم و من خوب میدانم کہ مسلمانان ازیں کتاب چہ بے قرار ی ہامی دارند و مرا خوب معلوم است کہ از ایذائے این موذی بر دِل مسلمانان چہ طاری است مگر من در ہمیں امر خیر می بینم کہ ماسوئے محکمہ ہا و عدالت ہا رجوع نکنیم و نفسہائے خود را در خصومتہا نے فگنیم و مالہائے خود را از تاوانہائے تنازعہا نگہداریم۔ و عزّتہائے خود را از ایستادن پیش حاکماں محفوظ داریم و برغمے کہ بر سد صبر کنیم و اندوہے کہ بگدازد شکیبائی بنمائیم تا ایں کار از مانزد احکم الحاکمین نیکی شمردہ شود۔ و ماجور و ظلم را فراموش نکردیم۔ و کدام آزاد است کہ بذلّت راضی شود۔ و مارا در دین درست ما و رسول بزرگ ما ایذا دادہ شد۔