جراحۃ مؤلمۃ۔ و قرحۃ غیر ملتئمۃ۔ و ظنوا انھم من المجرمین۔ ان لم ینتقموا کالمؤمنین المخلصین۔ و ذکروا بھا ایام الاولین۔ ولو لا منعھم ادب السلطنۃ المحسنۃ۔ و تذکّر عنایات الدولۃ البرطانیۃ۔ لعملوا عملًا کالمجانین۔ ولاؔ شک ان ھٰذا السفیہ اعتدیٰ فی کلماتہ۔ و اغری العامۃ بجھلا تہ۔ و جاوز الحد کالغالین۔ فلاجل ذالک قد ھاجت الضوضاۃ۔ و ارتفعت الاصوات۔ و تضاغی الناس برنّۃ النیاحۃ۔ و اشتعل الطبائع من ھٰذھ الوقاحۃ۔ و مُلِا الجرائد بتلک الاذکار۔ و قام کل احد ککُماۃ المضمار۔ بما آذی کالمعتدین۔ والحاصل انہ افترٰی و تجرّم۔ و اراد ان یستأصل الحق و یتصرّم۔ و اسبل غطاءًا غلیظًا لاغلاط الناس۔ و اراد اَنْ یُطفئ انوار النبراس۔ فنھض المسلمون مستشیطین مشتعلین۔ و صاروا طرائق قددازاعقین مغتاظین۔ فذھب بعضھم الی ان یُبلغ الامر الی الحکام۔ و یترافع لغرض الانتقام۔ واآاخرون جراحتے رسید ۔و زخمے کہ قابل التیام نیست۔ و گمان کردند کہ اوشاں گنہگار اند۔ اگر ازو انتقام نگیرند و روز ہائے گزشتہ را یاد کردند ۔و اگر اوشان را ادب سلطنت احسان کنندہ و عنایتہائے دولت برطانیہ یا نیامدے پس ہمچو دیوانگان کارے کردندے و ہیچ شک نیست کہ ایں نادان در کلمات خود از حد تجاوز کردہ است۔ و بجہالت ہائے خود عامہ مردم را مشتعل کرد۔ و ہمچو غلو کنندگان از حد بیرون شد۔ پس برائے ہمیں شورے برخاست۔ و آواز ہا بلند شد۔ و مردم گریہ کنندہ فریاد کردند وازیں بے شرمی در طبیعت ہا اشتعال پیدا شد۔ و اخبار ہا ازین تذکرہ ہا پرشدند و ہریکے ہمچو دلیر میدان بوجہ دلآزاری آن شخص برخاست۔ حاصل کلام این است کہ آں شخص افترا کرد و معصومے را بگناہ منسوب کرد و خواست کہ بیخ کنی حق کند و آنرا منقطع کندو برائے مغالطہ دہی مردم پردہ غلیظ آویخت۔ و بخواست کہ نور ہائے چراغ را بمیراند پس مسلمانان در غضب و خشم بخاستند۔ و در بارہ تدارکِ شر آن شخص در رائے ہائے خود متفرق شدند بحالیکہ فریاد کنندگان و خشمناک بودند۔ پس رائے بعض مردم ایں شد کہ ایں امر را تا حکام رسانیدہ شود۔و بغرض انتقام نالش کردہ شود۔ لیکن مردمان