ہائے این مردم عجب کور و کراند صد نشان بینند غافل بگذرند این چنین اینان چرا بالا پرند یا مگر زان ذات بے چون منکر اند او چو برکس مہربانی می کند از زمینی آسمانی می کند عزتش بخشدمی ز فضل و لطف و جود مہرومہ را پیشش آرد در سجود من نہ از خود ادعائے کردہ ام امر حق شد اقتدائے کردہ ام کارِحق است ایں نہ از مکرِ بشر دشمنِ این دشمن آں داد گر آں خدا کایں عاجزے راچیدہ ست رحمتش در کوئے ما باریدہ است مردم و جانان پس از مردن رسید گم شدم آخر رُخے آمد پدید میل عشق دلبرے پُرزور بود غالب آمد رختِ مارا در ربود من نہ دارم مایۂ کردارہا عشق جوشید و ازو شد کارہا بہرمن شد نیستی طور خدا چون خودی رفت آمد آن نُورِ خدا روبدو کردم کہ روآن روئے اوست ہر دل فرخندہ مائل سوئے اوست در دو عالم مثل او روئے کجاست جز سر کوئش دگر کوئے کجاست آن کسان کز کوچۂ او غافل اند ازسگان کوچہ ہا ہم کمتراند خلق و عالم جملہ در شور و شراند عاشقانش در جہان دیگر اند آن جہان چون ماند برکس ناپدید از جہان آن کور و بدبختی چہ دید راہِ حق بر صادقان آسان تر است ہرکہ جوید دامنش آید بدست ہرکہ جوید وصلش از صدق و صفا رہ دہندش سوئے آن ربّ السّما صادقان رامی شناسد چشم یار کیدومکر اینجا نمی آید بکار صدق می باید برائے وصل دوست ہرکہ بے صدقش بجوید حمق اوست صدق ورزی در جناب کبریا آخرش می یابد از یمن وفا صد درے مسدود بکشاید بصدق یار رفتہ باز مے آید بصدق صدق درزان را ہمین باشد نشان کزپئے جاناں بکف دارند جان دوختہ در صورت دلبر نظر و از ثناء و سَبِّ مردم بے خبر کارؔ عقبیٰ باعمل ہا بستہ اند رستہ آن دلہا کہ بہرش خستہ اند