از سخن ہا کے شود این کار و بار صدق مے باید کہ تا آید نگار علم را عالم بتے دارد براہ بت پرستی ہا کند شام و پگاہ گر بعلم خشک کار دین بُدے ہر لئیمے راز دار دین بُدے یار ما دارد بباطن ہا نظر ہان مشو نازان تو با فخر دِگر ہست آن عالی جنابے بس بلند بہر وصلش شورہا باید فگند زندگی در مردن عجز و بکاست ہرکہ اُفتادست او آخر بخاست تانہ کار درد کس تاجان رسد کے فغانش تا در جانان رسد ہرکہ ترک خود کند یابد خدا چیست وصل از نفس خود گشتن جدا لیک ترک نفس کے آسان بود مردن و از خود شدن یکسان بود تانہ آن بادے وزد بر جان ما کور باید ذرّۂ امکانِ ما کے درین گرد و غبارے ساختہ مے توان دید آن رخ آراستہ تانہ قربان خدائے خود شویم تانہ محو آشنائے خود شویم تانہ باشیم از وجود خود برون تانہ گردد پُر زِ مہرش اندرون تا نہ برما مرگ آید صد ہزار کے حیاتے تازہ بینیم از نگار تا نہ ریزد ہر پر و بالے کہ ہست مرغ ایں رہ را پریدن مشکل است بدنصیبے آنکہ وقتش شد بباد یار آزردہ دل اغیار شاد از خرد مندان مرا انکار نیست لیکن این رہ راہ وصلِ یار نیست تانہ باشد عشق و سوداء و جنون جلوہ نہ نماید نگار بے چگون چون نہان است آن عزیزے محترم ہر کسے را ہے گزیند لاجرم آن رہے کو عاقلان بگزیدہ اند ازتکلف روئے حق پوشیدہ اند پردہ ہا بر پردہ ہا افراختہ مطلبے نزدیک دور انداختہ ماکہ با دیدار او رو تافتیم ازرہ عشق و فنایش یافتیم ترکِ خود کردیم بہرِ آن خدا ازفنائے ما پدید آمد بقا اندرین رہ دردِسر بسیار نیست جان بخواہد دادنش دشوار نیست گرنہ او خواندے مرا از فضل و جود صد فضولی کردمے بیسود بود