ہرکہ زیں سان خبث در جانش بود کافرم گر بوئے ایمانش بود منؔ برین مردم بخواندم آن کتاب کان منزہ اوفتاد از ارتیاب ہم خبرہا پیش کردم زاں رسول کو صدوق از فضل حق پاک از فضول لیکن اینان را بحق روئے نبود پیش گُرگے گریۂ میشے چہ سُود کافرم گفتند و روہا تافتند آن یقین گویا دلم بشگافتند اندرینان خوب گفت آن شاہ دیں کافران دل برون چون مومنین ہر زمان قرآن مگر در سینہ ہا حُبّ دُنیا ہست و کبر و کینہ ہا دانش دیں نیز لاف است و گذاف پشت بنمودند وقت ہر مصاف جاہلانے غافل از تازی زباں ہم ز قرآن ہم ز اسرار نہان کبرِ شان چون تاکمال خود رسید غیرتِ حق پردہ ہائے شان درید دشمنان دین چون شمرِ نابکار دین چو زین العابدین بیمار و زار تن ہمی لرزد دل و جان نیزہم چون خیانتہائے ایشان بنگرم مکرہا بسیار کردند و کنند تا نظام کارما برہم زنند لیکن آن امرے کہ ہست از آسمان چون زوال آید برد از حاسدان من چہ چیزم جنگ شان با آن خداست کزدو دستش این ریاض و این بناست ہرکہ آویزد بکار و بار حق اوستادہ ازپئے پیکار حق فانی ایم و تیرِ ما تیرِ حق است صیدِ ما دراصل نخچیرحق است صادقے دارد پناہ آن یگان دست حق در آستینِ او نہاں ہرکہ با دست خدا پیچد زِ کین بیخ خود کندد چو شیطان لعین اے بسا نفسے کہ ہمچو بلعم است کار او از دست موسیٰ برہم است آمدم بروقت چون ابر بہار بامن آمد صدنشان لُطفِ یار آسمان از بہر من بارد نشان ہم زمین الوقت گوید ہر زمان ایں دو شاہد بہرِ من استادہ اند باز در من ناقصان افتادہ اند