منکہ می بینم رخ آن دلبرے جان فشانم گر دہد دل دیگرے ساقی من ہست آن جان پرورے ہر زمان مستم کند از ساغرے محو روئے اوشدست ایں روئے من بوئے او آید زِ بام و کوئے من بس کہ من در عشق او ہستم نہان من ہمانم من ہمانم من ہمان جان من از جان او یابد غذا از گریبانم عیان شد آن ذکا احمد اندر جان احمد شد پدید اسم من گردید آں اسم وحید فارغ افتادم بدو از عزّ و جاہ برمن این بہتان کہ من زان آستان دل زِ کف و از فرق افتادہ کلاہ تافتم سر این چہ کذبِ فاسقاں سر بتابد زان مہ من چون منے *** حق بر گُمان دُشمنے آن منم کاندر رہِ آن سرورے درمیانِ خاک و خون بینی سرے تیغ گر بارد بکوئے آن نگار آن منم کاوّل کند جان را نثار گر ہمین کفر است نزدِ کین ورے خوش نصیبے آنکہ چون من کافرے کافرم گفتند و دجال و لعین من ندانم ایں چہ ایمان ست و دین ایں طبیعت ہائے شان چون سنگ ہاست در برِ شان گردلے بودے کجاست کار اینان ہر زمانے افتراست یار اینان ہر دمے حرص و ہوا ست دل پُر از خبث است و باطن پُرزِشر صحتِ نیّت از ایشاں دور تر صحت نیت چو باشد در دلے بر گلِ صدق اوفتد چون بُلبلے بر شرارتہا نمی بندد میان ترسد از دانائے اسرار نہان لیکن ایں بے باکی و ترک حیا افترا بر افترا بر افترا ایں نہ کارِ مومنان و اتقیاست این نہ خوئے بندگانِ باصفاست ہرکہ او ہر دم پرستارِ ہوا من چسان دانم کہ ترسد از خدا خویشتن را نیک اندیشیدہ اند ہائے این مردم چہ بد فہمیدہ اند اتباع نفس اعراض از خدا بس ہمین باشد نشان اشقیا