از ملائک و از خبر ہائے معاد ہرچہ گفت آن مرسل ربّ العباد آںؔ ہمہ از حضرت احدیت است منکر آن مستحق *** است معجزات اوہمہ حق اند و راست منکر آن مورد لعن خداست معجزات انبیاءِ سابقین آنچہ در قرآن بیانش بالیقین برہمہ از جان و دل ایمان ماست ہر کہ انکارے کند از اشقیاست یک قدم دوری ازان روشن کتاب نزد ماکفر است و خسران و تباب لیک دو نان رابمغزش راہ نیست ہردلے از سرآن آگاہ نیست تانہ باشد طالبے پاک اندرون تانہ جوشد عشق یار بیچگون راز قرآن را کجا فہمد کسے بہرنورے نور می باید بسے این نہ من قرآن ہمین فرمودہ ست اندر و شرط تطہّر بودہ است گر بقرآن ہر کسے را راہ بود پس چرا شرط تطہّر را فزود نور را داند کسے کو نورشد و از حجاب سرکشی ہا دور شد ایں ہمہ کوران کہ تکفیرم کنند بے گمان از نور قرآن غافل اند بے خبر از رازہائے این کلام ہرزہ گویان ناقصان و ناتمام درکف شان استخوانے بیش نیست درسر شان عقل دور اندیش نیست مردہ اند و فہم شان مردار ہم بے نصیب از عشق و از دلدار ہم الغرض فرقان مدار دین ماست او انیس خاطر غمگین ماست نُورِ فرقان می کشد سوئے خدا می توان دیدن ازو روئے خدا ماچہ سان بندیم زان دلبر نظر ہمچو روئے او کجا روئے دِگر روئے من از نُورِ روئے او بتافت یافت از فیضش دل من ہرچہ یافت چوں دو چشمم کس نداند آن جمال جان من قربان آن شمس الکمال ہم چنین عشقم بروئے مصطفی دل پَرد چُون مرغ سوئے مصطفی تا مرا دادند از حسنش خبر شد دلم از عشق او زیر و زبر