کس بچشم یار صدیقے نہ شد تا بچشم غیر زندیقے نہ شد کافرؔ م گفتند و دجال و لعین بہر قتلم ہرلئیمے درکمین بنگر این بازی کنان راچون جہند از حسد برجان خود بازی کنند مومنے را کافرے دادن قرار کار جان بازیست نزد ہوشیار زانکہ تکفیرے کہ از ناحق بود واپس آید بر سر اہلش فتد سفلۂ کو غرق در کفر نہان ہرزہ نالد بہرکفر دیگران گر خبر زان کفر باطن داشتے خویشتن را بدترے انگاشتے تامرا از قوم خود ببریدہ اند بہر تکفیرم چہا کوشیدہ اند افتراہا پیش ہرکس بردہ اند وزخیانتہا سخن پروردہ اند تا مگر لغزد کسے زاں افترا سادہ لوحے کافر انگارد مرا در رہ ما فتنہ ہا انگیختند بانصاریٰ رائے خود آمیختند کافرم خواندند از جہل و عناد این چنین کورے بدنیا کس مباد بخل و نادانی تعصب ہا فزود کین بجوشید و دوچشم شان ربود ما مسلمانیم از فضل خدا مصطفی ما را امام و مقتدا اندرین دین آمدہ از ما دریم ہم برین از دار دنیا بگذریم آن کتاب حق کہ قرآن نام اوست آں رسولے کش محمد ہست نام بادۂ عرفان ما از جام اوست دامن پاکش بدست ما مدام مہر او باشیر شد اندر بدن جان شد و باجان بدر خواہد شدن ہست او خیر الرسل خیرالانام ہر نبوت را بروشد اختتام ما ازو نوشیم ہر آبے کہ ہست زو شدہ سیراب سیرابے کہ ہست آنچہ مارا وحی و ایمائے بود آن نہ از خود ازہمان جائے بود ما ازو یابیم ہر نور و کمال وصل دلدار ازل بے او محال اقتدائے قول او درجان ماست ہرچہ زد ثابت شود ایمان ماست