الحمد للّٰہ وسلام علٰی عبادہ الذین اصطفٰی سخن نزدم مَران از شہر یارے کہ ہستم بردرے امّیدوارے خداوندے کہ جان بخش جہان ست بدیع و خالق و پروردگارے کریم و قادر و مشکل کشائے رحیم و مُحسن و حاجت برارے فتادم بردرش زیر آنکہ گویند برآید درجہان کارے زِ کارے چوآن یارِ وفادار آیدم یاد فراموشم شود ہر خویش و یارے بغیر او چسان بندم دلِ خویش کہ بے رویش نمے آید قرارے دلم در سینۂ ریشم مجوئید کہ بستیمش بدامانِ نگارے دل من دلبرے را تخت گاہے سرمن در رہِ یارے نثارے چگویم فضل او برمن چگون ست کہ فضل اوست ناپیدا کنارے عنایت ہائے او را چون شمارم کہ لُطفِ اوست بیرون از شمارے مراکاریست با آن دلستانے ندارد کس خبر زان کاروبارے بنالم بردرش زِ انسان کہ نالد بوقت وضع حملے باردارے مرا باعشق او وقتے ست معمور چہ خوش وقتے چہ خُرّم روزگارے ثناہا گویمت اے گُلشن یار کہ فارغ کردی از باغ و بہارے