از نگاہے این گدا را شاہ کرد قصہ ہائے راہِ ما کوتاہ کرد راہِ خود برمن کشود آن دلستان دانمش ز انسان کہ گل را باغبان ہرکہ در عہدم زِ من ماند جدا می کُند بر نفسِ خود جور و جفا پُر زِ نُور دلستان شد سینہ ام شد ز دستے صیقلِ آئینہ ام پیکرم شد پیکرِ یارِ ازل کارِ مَن شُد کارِ دِلدارِ ازل بسکہ جانم شد نہان در یارِ من بوئے یار آمد ازین گلزارِ من نور حق داریم زیرِ چادرے از گریبانم برآمد دلبرے احمدِ آخر زمان نامِ من است آخرین جامے ہمین جامِ مَن است طالب راہِ خدا را مژدہ باد کش خدا بنمود این وقتِ مُراد ہر کہ را یارے نہان شد از نظر از خبر دارے ہمین پُرسد خبر ہر کہ جویانِ نگارے می بود کے بیک جایش قرارے می بود مے دود ہر سوہمے دیوانہ وار تا مگر آید نظر آن روئے یار ہرکہ عشق دلبرے درجان اوست دل زِ دستش اوفتد از ہجرِ دوست عاشقان را صبر و آرامے کجا توبہ از روئے دل آرامے کجا ہر کہ را عشقِ رخِ یارے بود روز و شب با آن رخش کارے بود فرقتش گر اتفاقے اوفتد در تن و جانش فراقے اوفتد یک زمانے زندگی بے روئے یار مے کند بر وے پریشان روزگار بازچون بیند جمال و روئے او مے دود چوں بے حوا سے سوئے او مے زند درد امنش دست از جنون کز فراقت شد دلم اے یار خون ایںؔ چنیں صدق ازبود اندر دلے گل بجوید جائے چون بُلبُلے گر تُو اُفتی باد و صد درد و نفیر کس ہمے خیزد کہ گردد دستگیر تافتن رو از خورِ تابان کہ من خود بر آرم روشنی از خویشتن این ہمین آثار ناکامی بود بیخِ شقوت نخوت و خامی بود عَالمے را کور کردست این خیال سرنگون افگند در چاہِ ضلال سوئے آبے تشنہ را باید شتافت ہرکہ جست از صدق دل آخر بیافت