الجلالۃ، فأجیئکم کالمعتذرین التائبین۔ وإن لم تقدروا فعلیکم أن تقرّوا بأنہ آیۃ من آیات الرحمٰن، لا مِن فعل الإنسان، وما أشقّ علیکم بعد إقرارکم القرآن أُمَّ الکتب، وجعلہ صُحُفاً مطہَّرۃً فیہا کُتب الأولین والآخرین۔ ثم سأل المعترض المذکور عن وجہ تسمیۃ بعض أسماء یحسبہا جامدۃ۔ فاعلم أنہا وکذٰلک أسماء أخری لیست جامدۃ حقیقۃ، بل ہو ظن الذین ما تدبّروا حق التدبر، واتبعوا روایات مسموعۃ، وحَرّموا علی أنفسہم أن یتعمّقوا کالمحققین۔ ألا یعلمون أن اللّٰہ علّم آدمَ الأسماء لیُکمِّلہ عِلمًا وحکمۃ؟ فما ظنہم۔۔ أَعَلّمہ أسماءً مُہمَلۃ؟ أیعزُون إلی اللّٰہ لغوًا خالیًا عن المعنی المکنون، ویجعلونہ واضعَ لغوٍ؟ سبحانہ وتعالی عما یظنون! ألا یعلمون أن الغرض مِنْ تعلیم الأسماء کان إفادۃً، والمہمل لا یزید معرفۃ ولا بصیرۃ، ویعلم کلُّ من لہ پس نزد شما ہمچو عذر آورندگان توبہ کنندگان خواہم آمد۔ واگر شما برپیش کردن نظیر قادر نشوید پس برشما لازم خواہد بود کہ اقرار کنند کہ این نشانے از نشانہائے خدا تعالیٰ است نہ از فعل انسان۔ وبعد اقرار کردن ہیچ بارے ام الکتب قرار داد وآنرا صحف مطہرہ کرد۔ ودر و خلاصہ تمام کتب درج کرد۔ باز معترض مذکور ازوجہ تسمیہ بعض آن اسماء سوال کردہ است کہ آنہا را جامد می پندارد۔ پس بدان کہ نہ آن اسماء ونہ دیگر اسماء بوجہ حقیقت جامد ہستند۔ بلکہ این ظن کسانے است کہ تدبر نکردند۔ چنانکہ حق تدبر است وروایات مسموعہ را پیروی نمودند۔ واین امر بر نفسہائے خود حرام گردانیدند کی ہمچو محققان تعمق بجا آرند۔ آیا نمی دانند کہ خدا تعالیٰ آدم علیہ السلام را اسماء بیا موخت تا اورا علم و حکمت بیا موزد۔ پس آیا گمان ایشان این است کہ خدا آدم را اسماء مہملہ وبے معنی بیا موخت آیا سوئے خدا لغوے را منسوب می کنند کہ از معنی مقصود خالی است۔ وخدا تعالیٰ را وضع کنندہ لغو قرارمی دہند۔