وقد سمعتَ أن الشریطۃ الأولٰی التی أُحکِمتْ للمناضلۃ، ووجبتْ لکل من قام للمباحثۃ، ہو أن یأتی مناضل بکتاب من مثل ہذا الکتاب، النظم بعدّۃ یعلمون بعلم الیقین، ویستیقنون کعارف الحق المبین، أن العربیۃ متفرّدۃ فی صفاتہا، وکاملۃ فی مفرداتہا، ومعجِبۃ بحُسن مرکَّباتہا، ولا یبلغہا لسانٌ من ألسُن الأرضین۔ وأمّا الیونانیۃ والعبرانیۃ والہندیۃ وغیرہا، فتجد أکثر ألفاظہا من قبیل البَرْیِ والنحت، وشتّان ما بینہا وبین المفرد البحت۔ وذاک یدلّ علٰی أن تلک الألسنۃ لیست من حضرۃ العزّۃ، ولا من زمان بدء البریّۃ، بل تشہد الفراسۃ الصحیحۃ، ویُفتی القلب والقریحۃ، أنہا نُحِتت عند ہجوم الضرورات، وصِیغتْ عند فقدان المفردات، وسُرقتْ مفرداتہا من العربیۃ بأنواع الخیانات، ففکِّرْ إن کنت من الطالبین۔ و تو شنیدۂ کہ آن شرط کہ برائے مباحثہ پختہ کردہ شدہ است۔ وبرائے ہر مباحث واجب قراردادہ شدہ۔ آن این است کہ مقابلہ کنندہ کتابے مثل این کتاب بیارد۔ نظم بشمار نظم بعلم یقین ومعرفت کامل مے دانند۔ کہ زبان عربی درصفات خود ومفردات خود کامل ومتفرداست وباحسن مرکبات خود درعجیب اندازہ است۔ وہیچ زبانے از زبانہائے دنیا با او نمی رسد۔ مگر یونانی وعبرانی وہندی ودیگر زبانہا۔ پس تو اکثر الفاظ آنہا از قبیل تراش وخراش خواہی یافت۔ ودر مفرد خالص وہمچو مرکبات بسیار فرق است۔ واین امر دلالت می کند کہ این زبانہا از طرف خدا تعالیٰ نیستند۔ ونہ از ابتدائی پیدائش اند۔ بلکہ فراست صحیحہ و دل سلیم گواہی می دہند کہ این زبانہا بوقت ضرورتہا تراشیدہ شدہ اند وبر وقت فقدان مفردات از مرکبات کارگرفتہ اند۔ ومفردات را از عربی بطور دزدے گرفتہ اند۔ پس فکر کن اگر طالب حق ہستی۔