فتقع الحجۃ علیکم إلٰی أبد الآبدین، ویعرف الذین یلقَفون منک القول المجہول والہذیان المفتول، أنک کنت من الکاذبین۔ فیبکون علیک کما یُبکَی علٰی الخاسرین، ویسترجعون کما یُسترجَع للمصابین، فتصبح کالمخذولین۔ فناجِ نفسَک فی القبول أو الإعراض، مِن قبل أن تُذبح کالعِرباض، وتلحق بالملومین۔ ما رأی أثر الاستلام، حتی بلغ إلی الاخترام، وبکتْ علیہ ورثاؤہ کالنوادب،بعد ما کان کأرباب المآدب، وصار کالجنائز بعد ما کان من أہل الجوائزوما ہذا مِن الدعاوی التی لا دلیل علیہا، ولا من الأمور التیلا یوجد الحق لدیہا، بل عندنا ذخیرۃ من ہذہ النظائر، ووجوہ شافیۃللمرتاب الحائر۔ والذین مارسوا اللغات وفتّشوہا، واطّلعوا علی عجائب العربیۃ وشاہدوہا، فأولئک پس حجت الٰہی برائے ہمیشہ برشما خواہد افتاد۔ وآنانکہ از تو قول مجہول رامی گیرند۔ و ہذیان باہم بافتہ قبول مے کنند خواہند دانست کہ تواز دروغگویان ہستی۔ پس بر تو چنان خواہند گریست کہ برزیان کاران می گریند۔ وانا ِ للہ خواہند گفت چنانکہ بر مصیبت زدگان می گویند۔ پس ہمچو مخذولان صبح خواہی کرد۔ پس دربارہ قبول یاکنارہ کردن بانفس خود مشورہ کن قبل ازانکہ ہمچو شتر کشتہ شوی۔ وبانان ملحق شوی کہ مورد ملامت می باشند۔ نہشد۔ وچنانکہ سفر کردہ بود بسلامت وصحت باز آمد۔ واز آنہا لفظے است کہ اثر سودن را بدید تاآنکہ تابیخ کندن نوبت اور سید۔ ووارثان اومثل زنان ماتم کنندگان برو گریستند۔ بعد زانکہ ہمچو میزبانان بود کہ ضیافت می کنند۔ ومثل جنازہ ہاشد بعد زانکہ ازاہل بخشش بود۔ واین ازان دعویٰ ہا نیست کہ برو دلیلے نباشد۔ ونہ ازان امور است کہ حق نزد آن یافتہ نمی شود۔ بلکہ نزدما ازین نظیرہا ذخیرہ است وبرائے شک کنندہ حیران شوندہ وجوہ شافیہ موجود ہستند۔ وآنانکہ ممارست لغات کردند وتفتیش لغات نمودند۔ وبر عجائبات عربیہ اطلاع یافتند ومشاہدہ کردند۔ پس این مردم