واعتلقتْ أظفارہ بعِرضی کالذِیاب، ومِخْلبُہ بثوبی کالکلاب، ونطق بکَلِمٍ لا ینطق بمثلہا إلا شیطان لعین۔ وآخرہم الشیطان الأعمٰی، والغُول الأغوی، یقال لہ رشید الجنجوہی، وہو شقیّ کالأمروہی ومن الملعونین۔ فہؤلاء تسعۃُ رہطٍ کفّرونا، أو سبّونا وکانوا مفسدین۔ ونذکر معہم الشیخین المشہورین، یعنی الشیخ إلہ بخش التونسوی، والشیخ غلام نظام الدین یشاع فی الدیار والبلدان۔ فیومئذ تسودّ وجوہ المنکرین۔ وانا نُصرنا فی افکارنا وایّدنا فی انظارنا۔ من اللّٰہ ربّ العالمین۔ ودسنا فیہ کل دَوْس۔ الذین یقولون انّ العربیۃ۔ ما سبق غیرہٗ بطوس۔ بل ھی کاللباس المستبذل او الوعاء المستعمل و کشیءٍ ھو سقط صلفۃ غیر معین۔ وانا اثبتنا دعوانا حق الاثبات۔ وارینا الامر کالبدیھیات۔ مصیبین غیر مُسقطین۔ وناخن ہائے ہمچو گرگان بآبروئے من آویخت۔ وپنجہ ہمچو سگان بجامہ من درآویخت۔ وسخنانے برزبان خود آو رد کہ بجز شیطان لعین ہیچکس بدان گونہ تکلم نکند۔ واز ہمہ آخر شیطان کو راست ودیو گمراہ۔ کہ اورا رشید احمد گنگوہی مے گویند۔ واو ہمچو محمد حسن امروہی بدبخت است وزیر *** خدا تعالیٰ است۔ پس این نُہ شخص اند کہ تکفیر ما کردند ودشنامہا دادند۔ واز مفسدان ہستند۔ ومابا اوشان دو مشہور شیخ را نیز ذکر می کنیم۔ یعنی شیخ الہ بخش تونسوی وشیخ غلام نظام الدین بریلوی منن الرحمن شدہ است۔ و عنقریب آن کتاب در شہر ہا شائع کردہ خواہد شد۔ پس درآن روز روئے منکران سیاہ خواہد گردید۔ و مادر فکر ہائے خود و نظر ہائے خود از خدا تعالیٰ تائید یافتیم۔ و ما آنانرا کہ میگویند کہ عربی در حسن خود بر غیر خود سبقت نبردہ است بلکہ آن مثل لباس کار آمدہ یعنی کہنہ و ظرف مستعمل یعنی بیکار است و مثل چیزے ردی بے سود است کہ ہیچ نفع نہ بخشد درآن کتاب بخوبی پامال کردیم۔ و ما دعویٰ خود را چنانکہ حق ثابت کردن است تا ثابت کردیم۔ وامر مقصود رامثل بدیہیات نمودیم۔ و