ثم اعلم أیہا الشیخ الضال، والدّجال البطّال، أنّ الثمانیۃ الذین ہم
ثمار عُودک، ووَقودُ وُقودِک، الذین أُدخِلوا فی التسعۃ المخاطبین، فمنہم
شیخک الضال الکاذب نذیرُ المبشِّرین، ثم الدہلوی عبد *الحق
رئیس المتصلفین، ثم عبد اللّٰہ التونکی، ثم أحمد علی السہارنفوری من المقلّدین،
ثم سلطان المتکبّرین الذی أضاع دینہ بالکبر والتوہین، ثم الحسن
الأمروہی الذی أقبلَ علیّ إقبالَ مَن لبِس الصفاقۃ وخلَع الصداقۃ،
* الحاشیۃ:ھذا الرجل لا یحسب العربیۃ المبارکۃ ام الالسنۃ۔ بل ھی
عندہ مستخرجۃ من العبریۃ۔ التی ھی لھا کالفُضلۃ۔ ویستیقن ان اثبات
ھٰذہ الخطۃ عقدۃ مستصعبۃ الافتتاح۔ او کزندۃ مستعسرۃ الاقتداح۔ مع انا
فزغنا من فتح ھٰذا المیدان۔ فی کتابنا منن الرّحمٰن۔ وسوف
باز اے شیخ گمراہ ودجال بطال بدانکہ آن ہشت کہ
میوہ ہائے شاخ تو۔ وہیزم آتش افروختہ تو ہستند آنانکہ در نُہ۹ مخاطبان داخل اند۔ پس یکے از آنہا
شیخ گمراہ و دروغگوتست کہ نذیر حسین است کہ بشارت یافتگان رامی ترساند۔ باز عبد الحق دہلوی کہ
رئیس لاف زنان است۔ باز عبد اللہ ٹونکی۔ باز مولوی احمد علی سہارنپوری از مقلدان
باز مولوی سلطان الدین جیپوری ست کہ از تکبر وتوہین دین خود را ضائع کرد۔ باز محمد حسن
امروہی کہ سوئے من ہمچو بے حیایان متوجہ شد۔ واز راستی خود را دور افگند۔
این شخص عربی مبارک را ام الالسنہ نمی پندارد۔ بلکہ عربی
نزدیک او از عبرانی خارج کردہ شد است۔ حالانکہ عبرانی عربی را مثل فضلہ است۔ واین شخص یقین می کند
کہ عربی را ام الالسنہ قراردادن کارے مشکل است کہ نتواند شد۔ یا مثل سنگے است کہ ازان آتش بیرون نتواند آمد
حال آنکہ ما از فتح این میدان فراغت یافتیم۔ واین فراغت در کتاب