بید أنی لا أظن أن تحضُروا لفصل ہذہ القضیۃ، والرجاء منقطع منک ومن أمثالک فی ہذہ الخطّۃ، فکأنی أستنزل العُصْمَ من المَعاقل، أو أطلب الولد من الثاقل۱؂ ، أو أستقری الدُہْن من الحدید، أو أبغی الطِیب من الصدید، وأری أنی أرجع إلیکم کالخاطئین، وأضیع وقتی فی سؤالی من المحرومین۔ وإنی لم أفعل ذالک لو لم یکن مقصدی إتمام الحجۃ، وإظہار الحق علی الخاصۃ والعامۃ۔ وإنی أدعوکم أوّلاً إلی المباہلۃ، فإن لم تقبلوا فأدعوکم إلٰی أن یجیئنی أحد منکم لرؤیۃ آیتی ویلبث عندی إلی السنۃ الکاملۃ، وإنلم تقبلوا فأدعوکم إلی المناضلۃ فی العربیۃ، بالشریطۃ المذکورۃ والآتیۃ، وإن لم تستطیعوا فُرادیٰ فُرادیٰ، فما أضیّق الأمر علی من عادی، بل آذن لکم أن یجلس بعضکم بالبعض کالناصرین۔ مگر من یقین نمی کنم کہ برائے فیصلہ این مقدمہ شما حاضر خواہید شد۔ واز تو واز امثال تو درین کار بزرگ امید منقطع است۔ پس گویا کہ من بزہائے کوہی را از بلندی کوہ ہا میخوانم یا اززن فرزند مردہ فرزندمی خواہم۔ یا ازآہن دہن را تلاش می کنم۔ یا از زرداب خوشبو می جویم۔ ومی بینم کہ این خطا من است کہ سوئے شما متوجہ می شوم۔ وبسوال از محرومان وقت خودرا ضائع می کنم۔ ومن این چنین نکردمے اگر مقصد من اتمام حجت واظہار حق نبودے۔ ومن شمارا اول سوء مباہلہمی خوانم۔ پس اگر قبول نہ کنید پس این دعوت می کنم کہ تاسالے کسے از شما نزد من بماند۔ تانشانم بیند۔ واگر این ہم قبول نہ کنید۔ پس برائے معارضہ زبان عربی میخوانم۔ بشرطیکہ مذکور است ونیز آئندہ ذکر آن خواہد آمد۔ واگر یک یک طاقت ندارید۔ پس بر دشمنان خود امر را تنگ نمی کنم۔ بلکہ شمارا اجازت می دہم کہ بعض بعض را مددگار شوند۔