یوم المیقات بالرأس والعین، ونناضل فی الإملاء کالخصمَین۔ فإن زدتَ
فی البلاغۃ وحسن الأداء ، وجئت بکلام یسرّ قلوب الأدباء ، فأتوب علی یدک
من کل ما ادّعیتُ، وأحرق کل کتاب أشعتُہ أو أخضیتُ۱ ، وواللّٰہ إنی أفعل
کذلک، فانظُرْ أنی أقسمتُ وآلَیتُ۔ فارحَمِ الأمّۃ المرحومۃ، وعالِجِ الفتن المعلومۃ،
فإن الفتن کثرت، والآفات ظہرت، وکُفِّرَ فوج من المسلمین من غیر حق
والألسنُ فیہم طالت، فقُمْ رحمک اللّٰہ ولا تقعد کالمنافقین۔
ألا تستیقن أنک من العلماء الراسخین، والأدباء القادرین، ثم مع
ہذا تعلم أن اللّٰہ مؤیّد الصادقین، ومُخزی الکاذبین، واللّٰہ مولٰی أہل الحق
ولا مولٰی للمفترین۔ وإن لم تقدر علٰی المقابلۃ، ولم تقم للمناضلۃ، فرضیتُ
بأن تُسْمِعَنی ما أکتُب من العبارات الأنیقۃ، والجمل الرشیقۃ،
در روز مقرر بچشم وسر حاضر شویم۔ ودر املاء ہمچو دوخصم محاربہ کنیم۔ پس اگر تو در بلاغت
وحسن ادا غالب آمدی۔ وکلامے آوردی کہ دل ادباء را مسرت رساند۔ پس من بردست تو از ہمہ آنچہ
دعویٰ کردم توبہ خواہم کرد۔ وہر کتابے کہ شائع کردم یا ہنوز شائع نکردم خواہم سوخت۔ وبخدا من ہم چنین
خواہم کرد۔ پس بہ بین کہ من قسم خوردہ ام۔ پس برامت مرحوم رحم کن۔ وفتن ہائے معلومہ را تدبیر فرما۔
چرا کہ فتنہ ہا بسیار شدہ اند۔ وآفت ہا بظہور آمدہ اند۔ و گروہے کثیر مسلمانان ناحق کافر قرار دادہ شدہ اند
و زبان ہا در ایشان در از شدند۔ پس برخیز خدا بر تو رحم کند وہمچو منافقان منشین۔
آیا یقین نمی داری کہ تو از علماء راسخین و ادباء قادرین ہستی باز با این ہمہ
میدانی کہ خدا مویّد صادق خواہد بود۔ وکاذبان را رسوا خواہد کرد۔ و خدا اہل حق را مولیٰ است
ومفتریان را ہیچ مولیٰ نیست۔ واگر بر مقابلہ من قادر نتوانی شد۔ وبرائے معارضہ نتوانی برخاست۔ پس من بدین
قدر ہم راضی ہستم کہ آن عبارات خوب وجملہ ہائے مرغوب کہ من نویسم مرا بشنوائی۔