فما ظننتَ إلَّا ظن السوء وما تکلمتَ إلَّا کالمجترئین۔ أیہا الشیخ إن الدنیا فانیۃ، والذی یبقی فہی حضرۃٌ ربانیۃ۔ تریٰ رجلا متنعما فی المساء ، ثم تریٰ ذاتَ بکرۃ أنہ لیس من الأحیاء۔ والموتُ یُہلک أفعًی أعجزَ الراقِی، وکلّ شیءٍ فانٍ ویبقی وجہ اللّٰہ الباقی۔ وأَیْمُ اللّٰہِ، إنّ دِیمتی قد انہلّت من الرحمن، لا من مساعی الإنسان، ولذٰلک دعوتک أن تأتینی کصدیق حمیم، فأظہرتَ نفسک کصدید حمیم۔ وإنی أُیّدتُ من اللّٰہ القدیر، وأُعطیت عجائب من فضلہ الکثیر۔ومن آیاتہ أنہ علّمنی لسانا عربیّۃ، وأعطانی نکاتا أدبیۃ، وفضّلنی علٰی العالمین المعاصرین۔ فإنْ کنتَ فی شکّ من آیتی، وتحسب نفسک حُدَیَّا بلاغتی، فتحامَ القالَ والقیل، واکتُبْ بحذائی الکثیر أو القلیل، وجَدِّدِ التحقیق ودَعْ ما فات، وبارِزْ فی موطن وعَیِّنْ لہ المیقات۔ وعلیّ وعلیک أن نحضر پس تو بجز ظن بدہیچ نکردی وبجز بیباکی ہیچ گونہ کلام نکردی۔ اے شیخ دنیا فانی است ۔ وآنچہ باقی خواہد ماند آن ذات الٰہی است۔ وشخصے را بوقت شام در خوشحالی می بینی باز در صُبحی می بینی کہ اواز زندگان نیست۔ وموت آن مار را ہم میکشد کہ ازوا فسون کنندگان عاجزمی آیند۔ وہر چیز در معرض فناست و خدائے کہ نام او باقی است باقی خواہد ماند۔ وبخدا کہ باران پیوستہ من از خدا تعالیٰ ریختہ است نہ از کوشش ہائے انسان واز ہمین سبب ترا خواندہ بودم کہ ہمچو دوست صادق نزدم بیائی۔ پس خویشتن را ہمچو زرد اب ظاہر کردی۔ ومن از خدائے قدیر تائید یافتہ ام۔ واز فضل او کہ بسیار است عجائب اموردادہ شدہ ام۔ واز نشانہائے او یکے این است کہ او مرا علم زبان عربی بیا موخت۔ ومرا نکات آن زبان بخشید۔ ومرا بر عالمان این زمانہ فضیلت داد۔ پس اگر تو از نشان من درشک ہستی۔ ونفس خود را معارض بلاغت من می پنداری۔ پس ہمہ قال وقیل بگزار وبمقابل من کثیر نویسم یا قلیل بنویس۔ واز سر نو تحقیق کن وگزشتہ را ترک کن۔ ودر میدانے بمقابلہ من بیاو تاریخ حاضری مقرر کن۔ وبرمن وبرتو واجب خواہد بود کہ