وعزا إلیّ زندقۃ وضلالۃ، لیستر بہ جہلا یُخزیہ، ویزیّن شأنہ فی أعین تابعیہ، ویکثّر سوادَ طالبیہ، ویؤذی قلوب المسترشدین۔ فلما رأیت أنہ أفاق من إغماۂ، وضحک بعد بکاۂ، ورجع إلٰی أدراجہ، واستراح بعد انزعاجہ، ورقأتْ دَمْعتُہ، وانفثأتْ لَوعتُہ، رأیت أن أُتمّ علیہ الحجۃ مرّۃ ثانیۃ، وأسلّط علیہ من الحق زبانیۃ، فالیوم قمتُ لہذا المرام، لعل اللّٰہ یہدیہ إلٰی دار السلام۔ إنہ یحول بین المرء وقلبہ وإنہ یشفی المؤوفین۔ فیا أیہا الشیخ الضالّ، والمفتری البطّال، ألم یأن لک أن تتوب وتلیِّن البال؟ أ تفرح بحیاۃ فیہ البلایا، وفی آخرہا المنایا؟ طالما أیقظتُک بالوصایا، ووضعتُ أمام عینیک المرایا، ثم أقسمتُ لعلّک تطمئنّ بالألایا، فقلتُ واللّٰہ إنی لست بمفتری وأعوذ بربّ البرایا، أن أسعی إلی الخطایا، وسوئے من زندقہ وگمراہی را منسوب کرد۔ تاکہ بدین حیلہ آن جہل را بپوشدکہ اورار سوامی کند۔ وشان خود را درچشم تابعین خود زینت دہد۔ وگروہ طالبان را بیفزائد۔ ودل مردم رشید را بیازا رد۔ پس چون دیدم کہ اواز غشی خود بہوش آمد وبعد گریستن بخندید۔ و سوئے راہ ہائے خود واپس رفت۔ وبعد رنج آرام یافت۔ و اشک او بایستاد۔ و سوزش او کم شد۔ مناسب دیدم کہ حجت را برو تمام کنم۔ واز حق سیاست کنندگان را برو مسلط کنم۔پس امروز برائے ہمین مطلب استادہ ام۔ شاید اللہ تعالیٰ سوئے دار السلام او را ہدایت نماید۔ بہ تحقیق خدا تعالیٰ در انسان ودل او حائل میشود۔ وآفت زدگان را شفامی بخشد۔ پس اے شیخ گمراہ ومفتری بطال آیا تا ہنوز برائے تو وقت نرسیدہ است کہ توبہ کنی و دل تو نرم گردد۔ آیا بدین زندگی خوش میشوی کہ درآن آفات اند ودر آخر او مرگہاست۔ مدتے شد کہ من بوصیت ہا ترا بیدار می کنم۔ وپیش چشم تو آئینہ ہا نہادم۔ باز قسم خوردم شاید تو بقسم مطمئن شوی پس گفتم کہ بخدا من مفتری نیستم وپناہ خدا می گیرم کہ سوئے خطاہابپویم۔