وإنی أعلم حیل الماکرین۔ ألا تعلم أنہ مِن أدنٰی تلامیذک، وما شرِب إلا جرعۃ من نبیذک، فإنہ لیس کمثلک فی الطاقۃ العلمیۃ، ولا علی غَلْوَۃ من مراحلک المعلومۃ، فضلا مِن أن یکون أکبر منک فی العلوم، فلا تفوّض أمرک إلٰی الغبیّ الزَّغوم، ولا تکن من الخادعین۔ وأنت تعلم أنہ کابن بُوْحِک، أو شقیق روحک، وما شرب إلا من صَبوحک، وقد غُذِّیَ بلُبانتک، فقِصّتُہ تُطوَی بقصّتک، وبعد ہزیمتک ہزیمتہ بیّن، وإذا مزَّقْنا الصَلْبَ فقد کُسِرَ لیِّنٌ۔ فإذا سمع قولی، ورأی صَولی، ففرَّ کفَرِّ الوَعْلِ، وانساب إلی جُحرہ بالمَعْلِ، ونسِی کلَّ أریز کالمتندمین۔ وأحفظتُہ بکَلِمٍ مؤلمۃ، وألفاظ موجعۃ، لعلّہ یقوم لمناضلۃ، ویأتینی لمصارعۃ، فما أتی المضمار، وحسِب أنہ یلِج النار، واختفی کالمذروعین۔ ثم ما غبر علی ذٰلک الزمان إلا شہر أو شہران، حتی أشاع فی تحقیری رسالۃ، را پدر پدر شوی۔ ومن حیلہ ہائے مکر کنندگان رامی شناسم۔ آیا نمی دانی کہ اواز ادنیٰ شاگردان تست۔ واز نبیذ تو بجزیک جرعہ ہیچ نخوردہ۔ زیرانکہ او درطاقت علمیہ مانند تونیست۔ ونہ از مراحل معلومہ تو برفاصلہ یک تیر پرتاب است۔ قطع نظر ازینکہ درعلوم از تو بزرگتر باشد۔ پس امر خود را سوئے کند ذہنے مسپار۔ کہ فروماندہ درسخن است واز مکاران مشو۔ وتومیدانی کہ او مثل پسر نفس تو یا برادر خورد روح تست۔ واز شراب تو خوردہ است۔ واز شیر تو پرورش یافتہ۔ پس قصہ او بقصہ توطے خواہد شد۔ وبعد شکست تو شکست او ظاہر است۔ وچون سخت را پارہ پارہ کردیم پس شکستن نرم ظاہر است۔ پس چون قول مرا شنید وحملہ مرادید ہمچو بزکوہی بگریخت۔ وسوئے سوراخ خود بشتابی رجوع کرد۔ وہمہ جوش را ہمچو شرمندگان فراموش نمود۔ ومن او را بکلمات درد رسانندہ درغضب آوردم والفاظ دلآزار گفتم۔ تاباشد کہ او برائے جنگ من برخیزد۔ وبرائے باہمی کشتی نزد من بیاید۔ پس بمیدان نیامد وگمان کرد کہ داخل آتش خواہد شد۔ وہمچو ترسندگان پوشیدہ شد۔ باز برین امر بجز ماہے یا دو ماہ نگذشت کہ یک رسالہ در تحقیر من شائع کرد۔