والفضیحۃ، وتواری کالمتخوفین، وقال لو نشاء لقلنا مثل ہذا ولکنا لسنا بفارغین۔ وما خرج من بیتہ، وما رأی نموذجَ زیتہ، وما تفوّہَ إلا کالمتصلفین۔ وتحرّیتُ فی صِلتی مرضاتَہ، لأنقُد بحیلۃٍ حَصاتَہ، وأَمخض لبنہ وأُرِی جہلاتہ۔ فکأن النعاس راودَ آماقَہ، أو الخنّاس حبَّب إلیہ إباقَہ، فرأیتُ أن حَرَّہ قد باخَ، وعَزْمَہ ہرِم وشاخَ، وتراء ی کالمُضْمَحِلّین۔ وواللّٰہ إنی أستیقن أنہ لا یقدر علی إملاء سطر أو سطرین، وکل ما یقول یقول من المَین، بل لا أظن أن یقدر علٰی فہم مقالی، ویبیّن فی المجلس فَحْواءَ أقوالی، وإنہ من الکاذبین۔ وإنی أعرفہ من قدیم الزمان، ولکنّی کنتُ أستر حالہ وأسعٰی للکتمان، بل إذا نطق أحد لإفشاء سِرّہ، فطویتُہ علٰی غَرِّہ، وصُنْتُ عِرضہ من الناہشین۔ثم رأیت أنہ لا یسدَر عند غلواۂ، ولا ینْزع عن نفسہ خود بترسید۔ وہمچو ترسندگان پوشیدہ گشت۔ وگفت اگر بخواہیم مثل این بگوئیم۔ ولیکن مارا فراغتے نیست۔ و از خانہ خود بیرون نیامد۔ و نمونہ زیت خود نہ نمود۔ وبجز لاف زنی ہیچ سخنے نکرد۔ ومن در انعام خود رضائے اورا خیال کردم۔ تا بکدام حیلہ عقل اورا بیاز مایم۔ واز شیرا و مسکہ برون آرم وجہل او بنمایم۔ پس گویا خواب اورا نزد خود خواند۔ یا شیطان اورا رغبت گریختن داد۔ پس دیدم کہ تمام گرمی او سرد شد۔ وقصد او پیر فرتوت گشت۔ وہمچو مضمحلان شکل نمود۔ وبخدا مرا یقین است کہ او برنو شتن یک سطر یا دو سطر ہم قادر نیست۔ وہرچہ می گوید از دروغ میگوید۔ بلکہ مرا این گمان ہم نیست کہ او سخن من بفہمد۔ ودر مجلس مضمون قول من بیان تواند کرد۔ واواز دروغ گویان است۔ ومن اورا از زمانہ قدیم می شناسم۔ لیکن من حال اورا پوشیدہ می داشتم۔ بلکہ چون کسے برائے دریدن پردہ او گفتگو کردے۔ پس من آن گفتگو را بر شکن آن می پیچیدم۔ وآبروئے او را از گزند رسانندگان محفوظ داشتم۔ باز دیدم کہ او در وقت تجاوز ازحد ہیچ پروائے ندارد۔ واز نفس خود جامہ