کجہل الجَاہِلین۔ فإن قدرتَ أن تُثبِت فیہا عِثارًا، فخُذْ منّی بحذاء کل لفظٍ غلطٍ دینارًا، واجمَعْ صَریفًا ونِضارًا، وکُنْ من المتمولین۔ وہذا صلۃٌ تلائم ہواک، و تَقَرُّ بہ عیناک، وتستریح بہ رجلاک، فتنجو من السفر الدائم، ولا تتیہ کالشحّاذ الہائم، وتقعد کالمتنعمین، وتغنی بہ عن جعائل أخریٰ ومکائد شتی، وإشاعۃ ’’عدوِّ السُنّۃ‘‘، ووعظ الدجل والفِریۃ، وتعیش کالمستریحین۔ بید أنی أرید أن أری قبلہ رَیَّا فصاحتک، وأشاہد أَریجَ بلاغتک، لأفہم أنک من علماء ہذہ الضاعۃ ومن أہل تلک الصّولۃ، ولستَ من الجاہلین المحجوبین العمین۔ فا!تفقَ لوَشْلِ حَظِّہ المبخوس ونَکْدِ طالِعِہ المنحوس، أنہ ما قبِل ہذہ الصلۃ، وما سنّٰی نفسہ لیقبل ہذہ الشریطۃ، وخشِی الذلۃ پس اگر تو می دانی کہ درآن کتابہا لغزشے ثابت کنی پس از من بمقابلہ ہر لفظ غلط دینارے بگیر و سیم وزر را جمع کن۔ واز مالداران بشو۔ واین آن انعام است کہ مناسب حال خواہش تست۔ وبد وچشم تو خنک خواہد شد۔ دہرد وپائے توازان آرام خواہند گرفت۔ پس از سفر دائمی نجات خواہی یافت وہمچو سرگردان آوارہ نخواہی گردید۔ ومثل متنعمان خواہی نشست۔ وبدین مال از مزدوری ہائے دیگر وفریب ہائے گوناگون واشاعۃ السنہ کہ دراصل عدو السنہ است واز دجل وفریب بے نیاز خواہی شد۔ وہمچو آرام یا بان زندگی خواہی گذرانید۔ مگر این است کہ می خواہم کہ قبل ازین امر خوشبوئے فصاحت ترابینم وبوئے بلاغت تو مشاہدہ کنم۔ تابہ بینم کہ تو از علمائے این ضاعت ہستی۔ واز آنا ن ہستی کہ اہل این حملہ ہستند۔ و از جاہلان ومحجوبان ونابینایان نیستی۔ پس بباعث کم نصیبی وبدبختی طالع منحوس او این اتفاق افتاد کہ او این انعام را قبول نکرد وخویشتن را بر بلندی آمادگی نیا ورد تاشرط مارا قبول کند۔ واز ذلت ورسوائی