وبحسن بیانک، ونشیعُ صفاتِ علوِّ شأنِک، فیسُوغ لک بعدہ أن تغلّطنا فی إملا ئنا، وتأخذ أغلاط إنشائنا، کما أنت تظن کالجاہلین الغافلین۔ ومع ذٰلک نحسبک أنک ذو مِقْوَلٍ جَرِیٍّ، ونابغۃُ کلام عربیّ، ویجوز لک ما لا یجوز لغیرک من ازدراء والطعنِ علی إملاء ، وتُحمَد عند الناس کالفاضلین المؤدّبین۔ وأما طَرْزُ ازدرائک، قبل إثبات علمک وعلائک، فما ہٰذا إلا لُبوسُ سفیہٍ یترک الحیاء ، وعادۃ ضریرٍ لا یریٰ الأضواء ، فیحسَب النہار المنیر ظلامًا، والوابلَ جَہامًا۔ وإن کنتَ من رجال ہذا المضمار، وولیجۃ أہل ہذہ الدار، فأَرِنا کمال إنشائک قبل ازدرائک، وأْتِ بکتاب من مثل ہذا الکتاب، ثم اجعلْ بینی وبینک حَکَمًا أحدًا من أولی الألباب؛ فإن شہِد الحَکَم علی کمالک وحسن مقالک، وظنّ أنک جئت بأحسن من کلامی، وأریتَ نظامًا وحسن بیان تو ایمان خواہیم آورد وصفات علو شان ترا شائع خواہیم داد۔ پس بعد ازان ترا جائز خواہد بود کہ غلطی ہائے املاء ما بیان کنی وخطاہائے مارا بگیری۔ چنانکہ ہمچو جاہلان وغافلان گمان میداری۔ وباوجود این خواہیم پنداشت کہ صاحب زبان فصیح ہستی۔ ونابغہ کلام عربی۔ وبرائے تو آن نکتہ چینی جائز خواہد شد کہ برائے دیگران جائز نیست۔ وتواہل این خواہی گردید کہ عیب من بگیری وبر املاء من طعنہ زنی۔ ونزد مردم ہمچو فاضلان ادب دہندگان تعریف کردہ خواہی شد۔ مگر طرز عیب گیری تو قبل از ثابت کردن علمیت وبلندی تو۔ پس این لباس مردکِ کمینہ است کہ حیارا می گزارد۔ وعادت نابینائے ست کہ روشنی ہا رانمی بیند۔ پس روز روشن را تاریکی می پندارد۔ وباران بزرگ را ابربے آب می انگارد۔ واگر تو از مردان این میدان ہستی۔ واز خاصان اہل این خانہ ہستی۔ پس مارا کمال انشاء خود بنما۔ قبل زینکہ نکتہ چینی کنی۔ وکتابے مثل این بیار۔ باز در من وخود منصفے از دانایان مقررکن۔ پس اگر آن منصف برکمال تو وحسن مقال تو گواہی دہد وگمان کند کہ تو کلامے احسن از کلام من آوردی۔ ونظامے نمودی کہ از