أحضُر مجلس الحمقاء ، ثم رأیتُ أن لا تعنیفَ علی من یأتی الکنیف۔ فقبِلتُ کُلّ ما قالوا، ومِلتُ إلی مَا مَالوا، وکتبت إلیہم أنی أقبل أن أکتب مناضِلا فی ندوتکم، فعلیکم أن تکتبوا مثل ما أکتب أمام مُقْلَتکم، أو أَسْمِعونی ما أکتب کما زعمتم کمال درایتکم، فصمتوا وسکتوا کأنہم من المیتین۔ وقد أُشیعَ بعدہ الاشتہارُ وأُفْشِیَ الأخبار، وأمضَضْناہم وأحفَظْناہم فصمتوا کرجلٍ ألثَغَ، وسکتوا کالذی علٰی تُرْبِ الہوان مُرِّغَ، فانقلبنا عنہم کالمنصورین۔ فیا حسرۃ علی ’’الرسل البابا‘‘ إنہ ما خاف ربًّا توّابًا، ورأی ذُلاًّ وتبابًا، وإنہ شبَّ نارًا ثم أخمدہا خوفًا واضطرارًا، وجال فی شجون، ثم خاف مخلبَ مَنون، ونسی کل مجون، ومع ذٰلک ما ترک سِیَرَ المتکبرین۔ اَ لَا اَ یُّھَا الْاَبَّارُ مِثْلَ الْعَقَارِبِ اِلَامَ تُرِیْ کِبْرًا وَّ لَیَّ الشَّوَارِبِ وَمَا اَنْتَ اِلاَّ قَطْرَۃٌ تَحْتَ وَھْدَۃٍ فَلَا تَتَصَاوَمْ* بِالْبُحُوْرِ الزَّغَارِبِ احمقان حاضر شوم۔ باز خیال کردم کہ ہرکہ دربیت الخلاء می رود برو ہیچ اعتراضے نمی کنند۔ پس ہرچہ گفتند قبول کردم وبہر سوئے کہ میل کردند میل کردم۔ وسوئے ایشان نوشتم کہ من قبول می کنم کہ در مجلس شما بطور مقابلہ بنویسم۔ پس برشما لازم خواہد بود کہ مانند من شماہم در آنجا بنویسید۔ یا اگر این نتوانید کرد۔ پس بنویسم مرا بشنوانید۔ پس خاموش ماندند۔ ومثل مردگان ساکت شدند۔ وبعدزان اشتہار شائع کردہ شد۔ وخبر را فاش کردہ شد۔ واوشان رابسو ختیم وبغضب آوردیم پس ہمچو مرد زبان شکستہ خاموش ماندند۔ ومانند کسے کہ برخاک مذلت غلطانیدہ شود ساکت شدند۔ پس ما ازیشان ہمچو فتحیابان باز گردیدیم پس بررسل بابا حسرتہاست کہ اواز خدائے توّاب نترسید۔ وخواری وہلاکت رادید۔ وآتشے را افروخت۔ باز از روئے اضطرار و خوف فرو میرانید۔ ودرراہِ بیابانہا جولان کرد۔ باز از پنجہ مرگ بترسید۔ وہمہ بیباکی فراموش کرد۔ وبا این ہمہ سیرت تکبر را نگذاشت اے نیش زنندہ مانند عقرب تابکے کبر خودخواہی نمودو تابکے بروت خودرا پیچ خواہی داد و توازین زیادہ نیستی کہ یک قطرہ زیرمغاکے ہستی پس بادریا ہائے بزرگ خویشتن را مکوب