بیانًا من الماء الفُرات۔ وکما جعلنی من الہادین المہدیین، جعلنی أفصح المتکلمین۔
فکمْ مِن مُلح أُعطیتُہا، وکم من عذراءَ عُلِّمتُہا! فمن کان مِن لُسْنِ العلماء ،
وحوَی حُسْنَ البیان کالأدباء، فإنی أستعرضہ لو کان من المعارضین المنکرین۔
وقد فُقْتُ فی النظم والنثر، وأُعطیتُ فیہا نورًا کضوء الفجر، وما ہٰذا
فِعْلَ العبد، إنْ ہٰذا إلّا آیۃ ربّ العالمین۔ فمن أبٰی بعد ذٰلک وانزویٰ، وما بارزَنی وما
انبریٰ، فقد شہِد علٰی صدقی ولو کتم الشہادۃ وأخفٰی۔ یا حسرۃ علی الذین
یذکروننی بإنکار! لِمَ لا یأ توننی فی مِضمار؟ یشہَقون فی مکانہم کحمار، ولا
یخرجون کمُمار، إنْ ہم إلا کعُودٍ ما لہ ثمر، أو کنخل لیس علیہ تمر، ثم مع ذٰلک
یخدعون الجاہلین۔ إنْ ہم إلّا کدارٍ خَرِبۃٍ، أو جُدْرانٍ منقضّۃ۔یُعلّمون الناس ما لا
یعمَلون، ویقولون ما لا یفعلون۔خبَتْ نارہم، وتَواری أُوارہم، وختم اللّٰہ علٰی قلوبہم،
افزون ترکرد کہ ابوالحسن علی ابوعبداللہ جعفر وابو عیسیٰ ابراہیم وپدر ایشان محمدبن موسیٰ بن حسن بن فرات بود۔ ومرا دربیان شیرین تر
از آب شیرین کرد۔ وچنانکہ مرا از ہادیان مہدیان ساخت ہمچنان مرا افصح المتکلمینکرد۔ پس بسیارے از نمکین
سخنان ہستند کہ مرا عطا کردند وبسیارے از نوپیدا نکات ہستند کہ مرا تعلیم آن دادند۔ پس آنکہ از زبان آوران علماء باشد وہمچو
ادبیان حسن بیان را جمع کردہ باشد۔ من اورا برائے معارضہ می خوانم اگر از معارضین و منکرین باشد۔ ومن در نظم و نثر فائق شدم
ودران ہر دو مرا ہمچو روشنی صبح نورے عطا فرمودہ اند واین فعل بندہ نیست۔ این نشان ربّ العالمین است۔ پس
ہرکہ بعدزین ازمعارضہ انکار کرد ویکسونشست وبمقابلہ درمیدان نیامد ونہ پیشقدمی کرد۔ پس اوبرصدق من گواہی
داد اگرچہ شہادت را پوشیدہ داشتہ با شد۔ اے حسرت برآنانکہ مرا بانکار یاد می کنند۔ باز درمیدانے بمقابلہ من نمی
آیند۔ ہمچو خربرمکان خود آوازہا بردارند۔ وچون جنگ کنندہ بیرون نمی آیند۔ ایشان ہمچو شاخے ہستند کہ اورا ہیچ
ثمرے نیست۔ یا ہمچو درخت خرما ہستند کہ برو ہیچ خرما نیست۔ باز بدین حالت جاہلان را فریب می دہند۔ ایشان
چیزے نیستند مگر چون یک خانہ ویران۔ یا مانند دیوار ہائے کہ فرو افتادہ باشند۔ مردم را چیز ہامی آموزند کہ خود