الکاذبین۔ وقد ألّفنا ہذہ الرسالۃ، ورتّبناہا کما رتّبنا الرسائل السابقۃ،
لنُدحض حجّتہم، ونقطع أُرُومتَہم، ونمزّق مَعاذیر المبطلین۔ وإن ہذا منّی فی
العربیّۃ کآخر الکتب، وأودعتہا مِن مُلح الأدب، والأشعار النُخب، لیکون
صاتًّا لدفعِ صخب الصاخبین، ولنہدم دار المفترین من بنیانہا، وندوس
جیفۃ وجودہم فی مکانہا، ولنلطم علٰی وجوہ المجترئین۔
وإنّ کمالی فی اللسان العربی، مع قلۃ جہدی وقصور طلبی، آیۃٌ
واضحۃ من ربی، لیُظہِر علی الناس علمی وأدبی، فہل مِن مُعارِض فی جموع
المخالفین؟ وإنی مع ذٰلک عُلِّمتُ أربعین ألفًا من اللغات العربیّۃ،
وأُعطیتُ بسطۃً کاملۃ فی العلوم الأدبیۃ، مع اعتلالی فی أکثر الأوقات
وقلّۃ الفترات، وہذا فضل ربی أنہ جعلنی أبرَعَ مِن بنی الفُرات، وجعلنی أعذبَ
سست کنندہ است۔ وما این رسالہ را تالیف کردیم وہمچو رسائل سابقہ ترتیب آن نمودیم۔
تاحجت مخالفان بشکنیم وبیخ اوشان برکنیم۔ وعذر بطالان پارہ پارہ کنیم۔ واین رسالہ از من درزبان عربی
مثل آخری کتاب است۔ ودرآن گونا گون سخنان نمکین ادب وبرگزیدہ اشعار ودیعت نہادم تاکہ
این کتاب برائے دفع شور شورکنندگان شدید الصوت باشد۔ وتاکہ ماخانہ مفتریان را از بنیاد آن ویران کنیم۔ و
مردار وجود ایشان را درجائے آن پامال کنیم۔ وبر روئے بے باکان طمانچہ زنیم۔
وکمال من در زبان عربی باوجود قلت کوشش وجستجوئے من نشانے است از خدا تعالیٰ۔
تاعلم وادب مرا برمردم ظاہر کند۔ پس آیا در مخالفان معارض کنندہ موجود است
ومن با این ہمہ چہل ہزار لفظ درلغت عرب تعلیم دادہ شدہ ام
ومعلومات کاملہ وسیعہ در علوم ادبیہ مرا عطا کردہ اند۔ باوجود آنکہ در اکثر اوقات بیمارمی باشم
وایام صحت درمیان کم می باشند۔ واین فضل خدائے من است۔ او مرادر فصاحت ازان چہار کس ونداء عباسیہ