ولا ینتہُون عن صَغیرتہم ولا کبیرتہم، ویعثُون فی الأرض مُعتدین۔ یترکون أوامر اللّٰہ ولا یکترثون، ویتبعُون زہوہم ولا یُبَالون، ویسعون إلی السیئات ولا ینتہون۔ أیظنّون أنّہم یُترکون فی الدنیا ولذّاتہا، ولا یُقادون إلٰی الحاقّۃ ومجازاتہا، ولا یُؤخذون کالمفسدین؟ أیحسبون أنہم لیسوا بمَرْأَی رقیبِہم، ولا بمشہد حسیبہم؟ ألایعلم اللّٰہ ما یجترحون کالخائنین؟ یلِجون غابۃ الشیطان، ویذَرون حدیقۃ الرحمٰن، ویمرّون بالحق مُستہزئین۔ وإذا قیل لہم اقبَلوا الحق کما قبِل العلماء وأْتُونی کما أتی الأتقیاء ، صعّروا خدودہم کالمستکبرین۔ وقالوا لولا ألَّف بعدَ الشامیِّ کتابًا، إنْ کان صادقًا لا کذّابًا، فلیأتِنا الآن بکتاب بعدہ إن کان من المؤلّفین۔ فجئنا الآن لنؤتیہم نظیرہا، بل کبیرہا، واللّٰہ موہن کَیْد بری کردہ خواہند شد۔ از دانائے اندرون خود نمی ترسند۔ ونہ از صغیرہ باز میمانند ونہ از کبیرہ۔ و در زمین مفسدانہ تجاوز ہامی کنند۔ اوامر الٰہی را می گذارند وہیچ پروائے ندارند۔ وناز وتکبر خود را پیروی می کنند وباآن ہمہ لا ابالی مزاج اندو سوئے بدی ہا می شتابند وبازنمی ایستند۔ آیا گمان ایشان این است کہ درلذات دنیا گزاشتہ خواہند شد وسوئے قیامت وجزائے آن کشیدہ نخواہند شد۔ وہمچو مفسدان گرفتار نخواہند شد۔ آیا گمان شان این است کہ اوشان زیر نظر وزیر نگاہ رقیب و حسیب خود نیستند۔ آیا خدا تعالیٰ آن کارشان نمی بیند کہ ہمچو خیانت پیشگان می کنند۔ در مغاک شیطان داخل می شوند۔ وحدیقہ رحمان را می گذارند۔ وبرحق درحالت استہزاء کردن می گذرند۔ وچون ایشان را گفتہ شود کہ حق را قبول کنید چنانکہ علماء قبول کردہ اند۔ ونزدم بیائید چنانکہ پرہیز گاران آمدہ اند۔ رخسار ہائے خود را ہمچو متکبران کج می کنند۔ وگفتند کہ اگر این شخص صادق است وکذاب نیست پس چرا بعد رفتن عرب شامی کتابے دیگر تالیف نکرد۔ پس اگر درحقیقت مؤلّف است باید کہ اکنون کتابے دیگر ما را بنماید۔ پس اکنون ما آمدیم تاکہ نظیرآن کتابہا بلکہ بزرگتر آنہا ایشان را دہیم۔ وخدا مکر دروغگویان را