وَقَامُوْا کَالسِّبَاعِ لِھَتْکِ عِرْضِیْ وَمَابَقِیَ الْوِفَاقُ وَلَا الْوِلَافُ وَلَا یَدْرُوْنَ مَاحَالِیْ وَقَالِیْ فَاِنَّ مَقَامَنَا قَصْرٌنِیَافُ تَرَاھُمْ مُّفْسِدِیْنَ مُکَذِّبِیْنَا وَسِیْرَتُہُمْ عُنُوْدٌ وَّانْتِسَافُ فَمِنْ کُفْرَانِھِمْ ظَھَرَ الْبَلَایَا وَقَحْطٌ ثُمَّ ذَافٌ وَّانْجِعَافُ وَاِنَّ الْمُلْکَ اَجْدَبَ مَعَ وَبَاءٍ وَیُرْجٰی بَعْدَہُ سَبْعٌ عِجَافُ اِذَا مَاجَاءَ اَمْرُ اللّٰہِ مَقْتًا فَلَا اَعْنَابَ فِیْہِ وَلَا السُّلَافُ وَھٰذَا کُلُّہٗ مِنْ سُوْءِ عَمَلٍ وَبِرٍّضَیَّعُوْہُ وَمَا تَلَافُوْا فَتُوْبُوْا اَ یُّھَا الْغَالُوْنَ تُوْبُوْا وَاَرْضُوْا رَبَّکُمْ تَوْبًا وَّ صَافُوْا وَخَافَ اللّٰہَ اَھْلُ الْعِلْمِ لٰکِنْ غَوِیٌّ فِی الْبَطَالَۃِ لَا یَخَافُ لَہُ شِیَمٌ کَاَنَّ الْبِیْشَ فِیْھَا وَمَعَھَا عُجْبُہُ سَمٌّ زُعَافُ و ہمچودرندگان برائے دریدن عزّت من برخاستند ونہ در ایشان موافقت باقی ماند و نہ الفت و نمی دانند کہ حال و قال ما چیست چراکہ مقام ما محلّے بلند است می بینی ایشان را مفسد و مکذّب و سیرتِ ایشان ازراہ برگشتن و سخن نا تمام گفتن است پس از شامتِ کفران ایشان بلاہا ظاہر شد و قحط و وبا و سرعت موت و نیستی پدید آمد و در ملک قحط افتاد و وبا نیز ہست و اندیشہ است کہ این قحط تا ہفت سال نکشد و چون امر خدا از غضب او خواہد رسید پس در ملک نہ انگور خواہد ماند نہ شیرہ انگورونہ شراب و این ہمہ از بد عملی ہا ست وازوجہ آن نیکی کہ ضائع کردند و باز تلافی آن نہ نمودند پس اے غلو کنندگان توبہ کنید توبہ کنید و خدائے خود را بتوبہ و اخلاص راضی کنید واہل علم از خدا بترسیدند لیکن در شہر بٹالہ گمراہے است بطّال کہ نمی ترسد اور اچنان خصلتہا ہستند کہ گویا زہر بیش درآن خصلتہا است و باوجود آن عجب او برائے او زہر قاتل است