والتقمَہ الحوت بحکم اللّٰہ الجبّار، ورأی ما رأی بقلب حزین۔ فمن المعلوم أنہ لو کان شرط فی نزول العذاب، لما اضطر یونس إلٰی ہذا الاضطراب، وما فرّ کالمتندمین۔ أما تقرأ کتب الأولین وقول خاتم النبیّین؟ أتجد فیہا أثرًا من الشرط؟ فأَخْرِجْ لنا إن کنت مِنَ الصادقین۔ فالآن ما رأیک فی أنباء قُیِّدتْ بشرط الرجوع والتوبۃ ؟ ألیس بواجب أن یرعی اللّٰہ شروطہ بالفضل والرحمۃ؟ وقد قرأنا علیک تفاصیل ہذہ القصۃ، وفتحنا علیکم أبواب المعرفۃ والیقین۔ فما لکم لا ترون الحق بنور الفراسۃ؟ وتسقُطون کالأَذِبّۃ علی النجاسۃ، وتُعرِضون عن الشہد والقَنْد، وتسعون إلٰی عَذِرَۃ الفِریّۃ والفَند، ولا تبتغون لذاذۃ الطیّبات، وتموتون للخبیثات، وطِبْتم نفسًا بإلغاء در انداخت۔ پس رحمت الٰہی تدارک او فرمود و بحکم او تعالیٰ ماہی او را در اندر ون خود فروبرد۔ وبدل غمناک دید آنچہ دید پس این معلوم است کہ اگر در نزول عذاب شرطے بودے۔ پس یونس تابدین بیقراری حالت خود را نہ رسانیدی۔ وہمچو شرمندگان نگریختے۔ آیا کتب پیشینیان نمی خوانی وقول خاتم الانبیاء صلی اللہ علیہ وسلم را نشنیدہ۔ آیا دران کتابہا نشانے از شرط می بینی۔ پس اگر صادق ہستی برائے ماآن شرط را برون آرو مارا بنما۔ پس اکنون رائے تو در آن پیشگوئی ہا چیست کہ بشرط رجوع وتوبہ مقیّد اند۔ آیا واجب نیست کہ خدا تعالیٰ از فضل ورحمت رعایت شرط ہائے خود کند ۔ وما بر تو تفصیل ہائے این قصہ پیش زین خواندہ ایم۔ وبر تو درہائے یقین ومعرفت کشادہ ایم۔ پس چہ شد شمارا کہ بنور فراست حق را نمی بینید۔ وہمچو مگسان برنجاست خود را می افگنید۔ و از شہد و قند کنارہ می کنید۔ وسوئے پلیدی دروغ وفریب می شتابید۔ ولذت چیزہائے پاک را نمی خواہید۔ وبرائے چیزہائے پلید می میرید۔ وبرین امر خوش شدہ اید کہ حق