سمَّعْناہم فلا یسمعون، وقرَیناہم فلا یقبَلون، ولا یقرأون کتبی
إلا کارہین، ویفرّون منا مستنفرین۔
ثم أنتم تعلمون یا أولی الألباب، أن قوم یونس عُصموا
من العذاب، مع أنہ لم یکن شرط التوبۃ فی نبأ اللّٰہ ربّ الأرباب،
ولأجل ذٰلک ذہب یونس مغاضبًا من حضرۃ الکبریاء ، وتاہَ فی فلوات الابتلاء،
ولذٰلک سمّاہ اللّٰہ یُونس لأنہ أُوْنِسَ بعد الإبلاس، وفاز بعد الیأس، وما
أضاعہ أرحم الراحمین۔ فلا شک أن البلاء کلہ ورَد علیہ عدم الشرط
فی نبأ الرّحمٰن، ولو کان شرط یعلمہ لما فرّ کالغضبان، ولما تاہ کالمبہوتین۔
ولمّا ترک یونس بسوء فہمہ الاستقامۃَ والاستقلال، وتحرّی الجلاء
والانتقال، أدخلہ اللّٰہ فی بطن الحوت، ثم نبذہ الحوت فی عَراء السُّبْرُوت،
ماایشان راشنوانیدیم پس نشنیدند۔ ودعوت کردیم پس قبول نکردند۔ وکتابہائے مرا نمی خوانند۔ مگر
از روئے کراہت۔ واز ما بنفرت می رمند۔
باز اے دانشمندان شما می دانید کہ قوم یونس از عذاب محفوظ داشتہ
شدہ اند۔ حالانکہ در پیشگوئی خدا تعالیٰ ہیچ شرط توبہ نبود۔
و از ہمین سبب یونس بحالت غضب از خدا تعالیٰ برفت۔ ودر بیابانہائے ابتلاء آوارہ شد
واز ہمیں سبب خدا تعالیٰ نام او یونس نہاد۔ چرا کہ بعد از نومید شدن انس داد ہ شد۔ وبعداز نومیدی مراد یافت۔
و خدا تعالیٰ او را ضائع نکرد۔ پس ہیچ شک نیست کہ تمام بلا از ہمین وجہ بریونس افتاد کہ درپیشگوئی
ہیچ شرط نبود۔ واگر شرطے بودے کہ یونس او را دانستے پس چرا ہمچو غضبناک بگریختے وہمچو مبہوتان آوارہ شدے۔
پس چون یونس استقلال را از بد فہمی خود ترک کرد وجلا وطنی وانتقال را اختیار
نمود۔ خدا تعالیٰ او را در بطن ماہی داخل کرد۔ باز در میدان زمین خشک و بے نبات افگند۔