إلَی الفساد، ویتزایدون فی الخبث والعناد، فینزل یومئذ الأمر المقدر
من رب العباد۔ لا رادَّ لما قضیٰ، ولا مانِعَ لما أعطی۔ وإنی أراہم
أنہم قد مالوا إلٰی سِیَرِہم الأولٰی، وَقست قلوبہم
کما ہی عادۃ النَّوکَی، ونسوا أیام الفزع وعادوا إلٰی التکذیب والطغویٰ،
فسَینزل أَمْر اللّٰہ إذا رأیٰ أنہم یَتزایدون، وما کان اللّٰہ
أن یعذّب قومًا وہم یخافون۔
فاعْلموا أیّہا المکذّبون الغَالون، أن صدقنا سیُشرِق
کذُکاءٍ فی الضیاء ، وزُورکم یفشو إلی ضواحی الزوراء ، أتمنعون
ما أراد اللّٰہ ذو العزۃ والعلاء ؟ أیبلغ مکرکم إلٰی ذُرَی السّماء ؟ فکیدوا کل
کید کان عندکم ولا تُمہِلونِ فی الإیذاء ، ثم انظروا إلی نصرۃ ربّ العالمین۔
یا حَسْرۃً علٰی علماء ہذا الزمان! ما بقی فیہم نور فراسۃٍ وغاضَ دَرُّ الإمعان،
رجوع خواہند کرد۔ ودرخبث وعناد ترقی خواہند نمود۔ پس آن روز امر مقدر از خدا تعالیٰ نازل خواہد شد
ہیچکس قضاء او را رد نتواند کرد۔ وعطائے او را منع نتواند نمود۔ ومن می بینم
کہ اوشان سوئے عادتہائے پیش میل کردہ اند۔ ودلہائے شان سخت شد
چنانکہ عادت جاہلان است۔ وایام خوف را فراموش کردند۔ وسوئے زیادتی وتکذیب عود نمودند
پس عنقریب امر خدا برایشان نازل خواہد شد چون خواہد دید کہ ایشان در غلو خود زیادت کردند۔
وخدا قومے را عذاب نمی کند چون می بیند کہ ایشان می ترسند۔
پس بدانید اے مکذبان وغلو کنندگان کہ صدق من ہمچو آفتاب روشن
خواہد شد۔ ودروغ شما تاکنار ہائے بغداد منتشر خواہد شد۔ آیا شما آنچہ
خدا خواستہ است آن را منع می کنید۔ آیا مکر شما تا بلندی آسمان خواہد رسید۔ پس ہر مکرے
کہ میدارید بمن کنید۔ ومرا مہلت ندہید۔ باز نصرت خدا تعالیٰ را بہ بینید۔
اے حسرت برعلماء این زمانہ ہیچ نور فراست درایشان نماند وشیر فکر کردن ایشان فرو رفت