المقدمۃ إلَّا کان معہ شرط کما قرأتُ علیک فی التذکرۃ السابقۃ۔ ألم تُنَبَّأُوا بما أشعتُ فی السنوات الماضیۃ، فأین تذہبون کالثاغیۃ أو الراغیۃ، ولا تفکرون کالعاقلین؟ ثم ما قلتُ لکم إن القضیۃ علی ہذا القدر تمّتْ، والنتیجۃ الآخرۃ ہی التی ظہرت، وحقیقۃ النبأ علیہا ختمت، بل الأَمْر قائم علٰی حَالہ، ولا یردّہ أحد باحتیالہ، والقدر قدر مُبْرَم مِن عند الربّ العظیم، وسیأتی وقتہ بفضل اللّٰہ الکریم۔ فوالذی بعَث لنا محمدن المصطفی، وجعلہ خیر الرسل وخیر الوریٰ، إن ہٰذا حق فسوف تریٰ۔ وإنی أجعلہذا النبأ معیارا لصدقی أو کذبی، وَمَا قُلتُ إلَّا بعد ما أُنْبِئتُ من رَبّی۔ وإن عشیرتی سَیَرجعُون مرۃ أخریٰ شرطے نبود۔ چنانکہ در تذکرہ سابقہ نزد تو بیان نمودم۔ آیا آنچہ در اشتہارات سابقہ شائع کردم ازان شمارا اطلاعے نشد۔ پس ہمچو گو سپندان یا شتران کجا می روید۔ وہمچو عاقلان فکر نمی کنید۔ باز شمارا این نگفتہ ام کہ این مقدمہ برہمین قدر باتمام رسید۔ ونتیجہ آخری ہمان است کہ بظہور آمد۔ وحقیقت پیشگوئی برہمان ختم شد۔ بلکہ اصل امر برحال خود قائم است۔ وہیچ کس باحیلہ خود اورا رد نتواند کرد۔ واین تقدیر از خدائے بزرگ تقدیر مبرم است۔ و عنقریب وقت آن خواہد آمد۔ پس قسم آن خدائے کہ حضرت محمد مصطفی صلی اللہ علیہ وسلم را برائے ما مبعوث فرمود۔ و او را بہترین مخلوقات گردانید کہ این حق است وعنقریب خواہی دید۔ و من این را برائے صدق خود یا کذب خود معیار می گردانم۔ ومن نگفتم الا بعد زانکہ از ربّ خود خبردادہ شدم۔ وبہ تحقیق قبیلہ من عنقریب بار دوم سوئے فساد