حسِب النکاح آفۃ من الآفات السماویۃ، وإن کنت فی شک فاسأل العارفین الناظرین۔ فالحاصل أنہم لمّا تخوّفوا بعد موت ’’أحمد‘‘، وخوّف ہلاکُہ کلَّ أحد وأرجَدَ، فکان حَقّہم أن ینتفعوا بشرط الإلہام، فإن العذاب کان مشروطًا لا حُکمًا قطعیًا کما ہو وہم العوام۔ فاسألْ أہل ’’أحمد‘‘ ما جری علٰی زوجہ الأرملۃ بعد موتہ فی المیعاد، وکیف صُبّتْ علیہا مصائب وہجَم الہموم علی الفؤاد، وما بقِی لہا ثِمالٌ ولا نَوِیٌّ ولا متکفّلُ الأولاد، وقعدتْ کالمساکین بعد کونہا کالفَیّاد، وکیف سمعتْ نعیَہ بعینٍ عَبْرَی، وقلب علی جمر الغضا، وکیف جریٰ علیہا ما جریٰ۔ ثم أکلہا خوفُ موت الختن بعد ہذا النَآد، وأنفدتْ أیامَ المیعاد بالارتعاد۔ وکذٰلک فزعتْ أمُّہا وأخواتہا وذُبْنَ فی فکرِ ونکاح را آفتے از آفات آسمانی انگاشت و اگر تو درین شک داری پس از آنان بپرس کہ شناسندگان حقیقت وبینندگان حال اند۔ پس حاصل کلام این است کہ چون او شان از موت میرزا احمد بیگ بترسیدند۔ و موت او ہریکے را ازیشان بترسانید وبلرزانید۔ پس این حق اوشان بود کہ از شرط الہام منتفع شوند۔ چرا کہ عذاب مشروط بود نہ حکمی قطعی چنانکہ وہم عوام است۔ پس خویشان احمد بیگ متوفی را بپرس کہ بعد از مردن او درمیعاد برزوجہ بیوہ اوچہ ماجرا گذشت ۔ وچگونہ مصیبت ہا بروریختند وغمہا بردل ہجوم کردند۔ وہیچ پناہ و رفیق ومہتمم کار ومتکفل اولاد اورا نماند وہمچو عاجزان ومسکینان بعد زانکہ بخوشی خرامان می رفت فرو نشست۔ وچگونہ خبر موت اورا بچشم گریان ودل بریان شنید۔ وچگونہ برو گذشت آنچہ گزشت۔ باز او را خوف مردن داماد بعد ازین سختی بخورد۔ وایام میعاد مردن داماد را بلرزہ بدن گزرانید۔ و ہم چنین مادر او و ہمشیرگان او در فکر موت داماد بگداختند