نظائرہا المشہودۃ، وتستنبط الأحکام المنتظرۃ من الأحکام الواردۃ، و
کذٰلک جرت عادۃ المتوسمین۔ فلما انکشف علٰی عشیرتی بموت ’’أحمد‘‘ النظیر
وبدأ المَثَل الکبیر، فخافوا خوفًا کثیرًا مع إکثار البکاء ، ونسوا طریق
التمسخر والاستہزاء ، وزُمّتْ ألسنہم وصاروا کالمبہوتین۔ وتنصّلوا
من ہفوتہم، وتندموا علٰی فوہتہم، وخضعت أعناقہم کالمصابین۔
و قد علمتَ أ نّ ہذ ا الإ لہا م کا ن لإنذار ہٰذہ العشیرۃ،
وکان الوعید وشرطہ لتلک الفءۃ، وما کان لِخَتَنہم دخلٌ فی ہذہ
القصۃ۔ ثم لیس من المعقول أن یُظَنّ أن قلب ختنہم بقی علی الجرء ۃ
السابقۃ، مع معاینۃ موت صہرہ الذی کان شریکہ فی نبأ الہلاکۃ،
بل شہد الشاہدون أنہ خاف خوفًا شدیدًا بعد ہذہ الواقعۃ، وکاد
أن تزہق نفسہ بعد سماع ہذہ المصیبۃ، وخشی علی نفسہ، و
کہ بظہور پیوستند۔ چرا کہ دران ہر دو مشابہت درمیان است۔ واحکام منتظرہ را از احکام واردہ استنباط می کند
وعادت صاحبان فراست برہمین رفتہ۔ پس ہرگاہ برقبیلہ من از موت میرزا احمد بیگ نظیرے ظاہر شد۔ و
مثالے بزرگ پیدا گشت۔ پس بسیار ترسیدند و گریہ ہا کردند۔ وطریقہ تمسخر وخندیدن
را فراموش نمودند۔ وبر زبان شان لگام دادہ شد ومثل مبہوتان شدند۔ واز لغزش گناہ خود
بیزاری جستند۔ واز گفتہ خود پشیمان شدند۔ وگردن شان ہمچو مصیبت زدگان بخمید۔
و تو دانستۂ کہ این الہام برائے ترسانیدن ہمین قبیلہ بود۔
واین وعید وشرط این وعید برائے ہمین گروہ بود۔ ودرین مقدمہ داماد او شانرا ہیچ دخلے نبود۔
باز این امرہم معقول نیست کہ دل داماد اوشان بعد مشاہدہ موت خسر خود بر دلیری سابقہ قائم
ماندہ باشد حالانکہ آن ہر دو شریک یک پیشگوئی بودند۔
بلکہ گواہان گواہی دادہ اند کہ او بعد از واقعہ موت خسر خود بغایت درجہ ترسید۔ و نزدیک بود
کہ جان او بعد از شنیدن این حادثہ برآید وبرجان خود بترسید